หลังจากนั้น ซูเหมียนก็ใช้ชีวิตอยู่ในค่ายทหารอย่างเรียบง่ายไปอีกหนึ่งสัปดาห์
ตลอดสัปดาห์นี้ ซูเหมียนไม่ได้อยู่ว่าง ๆ
คราวก่อนที่ออกไปซื้อของ เธอซื้อผ้ามาหลายพับ แล้วตัดชุดให้ตัวเองไว้หลายชุด
เธอฉลาดพอที่จะตัดชุดให้เล็กลงกว่าเดิมหนึ่งไซซ์
หนึ่งสัปดาห์ต่อมา พอชุดตัดเสร็จ เธอก็สวมได้พอดี
ช่วงนั้นเอง อวี๋จ้านกลับมาจากปฏิบัติภารกิจ
เขาบังเอิญเดินผ่านลานบ้านของฟู่เยี่ยนชิงพอดี ส่วนซูเหมียนก็เดินออกมาจากข้างใน ทั้งสองจึงพบกันเข้า
พอเห็นซูเหมียน อวี๋จ้านก็เผลอคิดไปว่าพี่น้องของเขาคงเปลี่ยนภรรยาอีกแล้วกระมัง แต่คนนี้หน้าตาดีกว่าคนก่อนมาก
ความคิดนั้นผุดขึ้นเพียงแวบเดียว ซูเหมียนก็ยิ้มทักทายอวี๋จ้านแล้ว
“รองผู้บังคับกองพันอวี๋ ไม่เจอกันนานเลยนะคะ”
คำพูดประโยคเดียวทำให้อวี๋จ้านตัวแข็งทื่อไปทั้งร่าง
เขากวาดตามองหญิงสาวตรงหน้าตั้งแต่หัวจรดเท้า แทบไม่อยากเชื่อสายตาตัวเอง
เขาไม่ได้เจอซูเหมียนแค่เดือนกว่า ๆ ไม่ใช่ไม่ได้เจอกันเป็นปีเสียหน่อย
ทำไมพอได้เจอภรรยาของเพื่อนสนิทอีกครั้ง เธอถึงเปลี่ยนไปขนาดนี้ได้ล่ะ?
เกินจริงไปแล้ว ดูไม่เหมือนผู้หญิงร่างท้วมที่เพิ่งมาถึงค่ายทหารเมื่อก่อนเลยสักนิด
ไม่สิ เหมือนฟ้ากับดินต่างหาก!
“คุณ...เป็นภรรยาของเหล่าฟู่เหรอ?” อวี๋จ้านกลัวว่าตัวเองจะจำผิด เลยถามย้ำอีกครั้ง
ซูเหมียนยิ้ม รู้สึกว่าเพื่อนสนิทของฟู่เยี่ยนชิงคนนี้ช่างน่าขันอยู่บ้าง
เธอพยักหน้าแล้วตอบว่า “ใช่ค่ะ จำฉันไม่ได้แล้วเหรอ?”