แค่อยากนอนห้องเดียวกับเธอตามลำพังงั้นเหรอ? ฟู่เยี่ยนชิงรู้ตัวไหมว่ากำลังพูดอะไรอยู่?
นี่มันไม่ต่างจากการสารภาพรักกลาย ๆ ตรงไหนกัน?
ซูเหมียนไม่กล้าแม้แต่จะตอบรับ กลัวเหลือเกินว่าตัวเองจะเข้าใจความหมายของอีกฝ่ายผิดไป
“เหมียนเหมียน คืนนี้... ฉันยังอยาก...”
ฟู่เยี่ยนชิงก้มหน้า สบตาซูเหมียนตรง ๆ
ร่างสูงใหญ่ของเขาบดบังเธอไว้จนมิด ความแตกต่างของรูปร่างระหว่างทั้งคู่ช่างเด่นชัด
แค่ซูเหมียนเงยหน้าขึ้น ฟู่เยี่ยนชิงก็แทบอดใจไม่ไหว อยากโน้มลงไปจูบเธอ
“เมื่อวานเราก็เพิ่ง...” ซูเหมียนพูดไม่จบประโยค ใบหน้าร้อนผ่าวขึ้นมา
ทำไมเธอถึงได้ซื่อบื้อขนาดนี้ ราวกับเดินเข้าถ้ำหมาป่าเองอย่างไรอย่างนั้น
ฟู่เยี่ยนชิงกลับหัวเราะเบา ๆ แล้วขยับเข้าใกล้ซูเหมียนยิ่งขึ้น ก่อนถามเสียงแผ่ว “อะไร? เขินเหรอ?”
ซูเหมียนส่ายหน้า “เปล่า”
น้ำเสียงของเธอหนักแน่นเด็ดขาด แต่กลับฟังดูเหมือนพยายามกลบเกลื่อนเสียมากกว่า
จู่ ๆ ร่างของเธอก็ลอยขึ้นจากพื้น ถูกอุ้มขึ้นมาในอ้อมแขน
ซูเหมียนร้องตกใจ กลัวว่าคนห้องข้าง ๆ จะได้ยินเสียง จึงรีบยกมือปิดปาก
“คุณ... คุณทำอะไรน่ะ?” ซูเหมียนกลัวจะตก จึงยื่นมือไปโอบคอฟู่เยี่ยนชิงโดยไม่รู้ตัว
“ทำอะไรน่ะเหรอ? คุณคิดว่าไงล่ะ หืม?”
ฟู่เยี่ยนชิงวางซูเหมียนลงบนเตียงอย่างแผ่วเบา ก่อนจะโน้มตัวทาบลงมา
คืนนั้นชายหนุ่มดุดันยิ่งกว่าเมื่อคืนเสียอีก
เพราะเมื่อคืนถือเป็นครั้งแรกของทั้งคู่ในอีกความหมายหนึ่ง ฟู่เยี่ยนชิงจึงยังพอข่มใจไว้บ้าง
แต่คืนนี้เขาควบคุมตัวเองไม่ได้เลยจริง ๆ