หลังจากซูเหมียนได้ขนมมาแล้ว ก็รีบดึงเด็กทั้งสองคนเตรียมเดินจากไปทันที
เสื้อผ้ากับผ้าปูที่นอนที่เธอซื้อมาเป็นผืนบาง ตอนนี้ก็แห้งแล้ว จึงเก็บของทั้งหมดแล้วตั้งใจจะกลับบ้าน
สู้ไม่ไหวก็หลบสิ! พระเอกนี่ตามติดเหมือนผีไม่มีผิด
โชคดีที่จนซูเหมียนกลับถึงบ้าน ลู่เจิงก็ไม่ได้ตามมา
ตกลงเขาจำเธอได้หรือเปล่า?
ไม่อย่างนั้นทำไมเขาถึงเดินทางจากย่านคึกคักในเซียงเฉิงมาถึงสลัมแถวนี้ หรือจะเป็นเรื่องบังเอิญจริง ๆ?
ซูเหมียนไม่เชื่อหรอกว่าจะมีเรื่องบังเอิญมากมายขนาดนั้น แต่เธอก็ไม่ได้ตามตื๊อลู่เจิงแล้วนี่
ถ้าอย่างนั้นพอเจอเธอ เขาก็ควรจะหลบเลี่ยงยิ่งกว่าเธอไม่ใช่หรือ?
หรือว่า...ลู่เจิงคิดจะแก้แค้นเธอ?
ถ้าเป็นแบบนั้นจริง ซูเหมียนก็คิดว่าลู่เจิงช่างเลวสิ้นดี
แม้ภายหลังเพื่อให้เรื่องดำเนินไปตามบท นางเอกที่ทะลุมิติมาจะใช้ร่างของเธอทำเรื่องเหลือเชื่อไว้มากมาย แต่ในความทรงจำของซูเหมียน ลู่เจิงส่งสัญญาณคลุมเครือให้เธอจริง ๆ
สรุปแล้วก็คือลู่เจิงนั่นแหละที่อยากจับปลาสองมือ ทั้งอยากได้คนนี้ทั้งอยากได้คนนั้น ตอนนี้ยังคิดจะแก้แค้นเธออีกเหรอ?
แต่ไม่ว่าอีกฝ่ายคิดจะทำอะไร ซูเหมียนก็รู้สึกว่าตัวเองต้องรีบพาเด็กทั้งสองคนออกไปจากที่นี่
พระเอกกับนางเอกมีโชคชะตาหนุนหลัง ตัวประกอบหญิงตัวร้ายอย่างเธอจะไปสู้ไหวได้ยังไง?
ยังไม่ต้องพูดถึงเรื่องอื่น ตอนนี้ซูเหมียนก็ยังอ้วนอยู่เลย