ฟู่เยี่ยนชิงเกิดและเติบโตในเมืองปักกิ่ง อีกทั้งยังเป็นหนึ่งในกลุ่มคนที่มีการศึกษาสูง
ในค่ายทหาร เขามักเอาชนะด้วยสติปัญญาและฝีมือการต่อสู้ ไม่จำเป็นต้องใช้แรงงานหนัก
ดังนั้นเรื่องทำไร่ทำนา ตอนเกิดทุพภิกขภัยครั้งใหญ่เมื่อหลายปีก่อนเขาเคยไปช่วย แต่ถ้าต้องลงมือเพาะปลูกเอง เขาก็ไม่ค่อยเป็นนัก
เรื่องออกรบเขาทำได้ วางแผนจัดกำลังพลก็ทำได้ ดูแลค่ายทหารก็ทำได้เหมือนกัน แต่เรื่องทำนา...
“ได้สิ ถ้าคุณคิดว่าทำไหวก็ทำเถอะ อย่าฝืนตัวเองนะ”
“ไม่ฝืนหรอกค่ะ วางใจได้เลย เรื่องนี้ให้ฉันจัดการเอง อีกอย่าง พออยู่บ้านพักครอบครัวทหาร ฉันเห็นว่าครอบครัวคนอื่น ๆ เหมือนจะมีงานของตัวเองทำกันทั้งนั้น ฉันจะอยู่เฉย ๆ ไม่ทำอะไรเลยได้ยังไงคะ” ซูเหมียนพูดอย่างกระอักกระอ่วนเล็กน้อย
ฟู่เยี่ยนชิงครุ่นคิดก่อนจะบอกเธอว่า “คุณเป็นภรรยาผู้บังคับบัญชา ต่อให้ไม่ทำอะไรเลยก็ไม่มีใครกล้าว่าหรอก ถ้าคุณต้องการ ผมยื่นเรื่องขอคนจากค่ายทหารมาช่วยงานบ้านให้ก็ได้”
ซูเหมียนได้ยินแล้วรีบโบกมือเป็นพัลวัน ส่งสัญญาณว่าไม่ต้องการ
เธอรู้สถานะของตัวเองดี หรือคิดจะเป็นภรรยาผู้บังคับบัญชาแล้วใช้ชีวิตสุขสบายจริง ๆ กันล่ะ
ความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับฟู่เยี่ยนชิงตอนนี้เหมือนเป็นหุ้นส่วนกันมากกว่า ไม่ใช่สามีภรรยากันจริง ๆ สักหน่อย
“อืม ผมเองก็ไม่อยากให้มีคนอื่นอยู่ในบ้าน ถึงได้ไม่เคยคิดจะจ้างคนมาช่วย แค่กลัวว่าคุณจะทำคนเดียวไม่ไหว”