เมื่อเห็นท่าทีของเอ้อร์ป่าว สีหน้าของสือรุ่ยกับภรรยาก็ฉายแววกระอักกระอ่วนขึ้นมาพร้อมกัน
เด็กบ้านคนอื่นถูกทำให้กลัวจนเป็นแบบนี้ แต่ยายเฒ่าสือกลับยังเอาแต่แก้ตัวว่าหลานชายของตัวเองไม่ได้รังแกใคร
“หนูน้อย ไม่ต้องกลัวนะ พี่สือโถวรับรองว่าจะไม่รังแกหนูอีกแล้ว พวกเราเป็นพ่อแม่ของสือโถว มาที่นี่เพื่อพาเขามาขอโทษหนูกับพี่ ๆ จ้ะ”
หลิวฟางฟาง ภรรยาของสือรุ่ย เดินไปหาเอ้อร์ป่าว แล้วย่อตัวลงพร้อมส่งยิ้มให้อย่างอ่อนโยน ดูเป็นมิตรไม่น้อย
เอ้อร์ป่าวเป็นเด็กขี้กลัว จึงยังขยับไปหลบอยู่ด้านหลังซูเหมียน
เมื่อเห็นว่ายิ้มไปก็ไม่ได้ผล หลิวฟางฟางจึงเดินตรงไปหาสือโถวลูกชายของตัวเอง แล้วดึงหูเขาพลางพูดว่า “ยังไม่รีบขอโทษน้องชายกับน้องสาวอีก!”
ตอนนี้สือโถวถูกพ่อแม่รุมจัดการจนยอมแพ้แล้ว เขาร้องไห้ไปด้วย พูดเสียงสั่นไปด้วยว่า “น้องชาย น้องสาว พี่ขอโทษ ต่อไปพี่จะไม่รังแกพวกเธออีกแล้ว ฮือ ๆ...”
เจ้าหมูน้อยร้องไห้เสียงดังลั่น จนทั่วทั้งบ้านมีแต่เสียงร้องของเขา
ฟู่เยี่ยนชิงไม่ได้คิดจะรังแกเด็ก เขาหันไปมองต้าป่าวแล้วถามว่า “ลูกจะยกโทษให้เขาไหม?”
ต้าป่าวคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะพยักหน้าแล้วส่ายหน้า
ซูเหมียนเห็นดังนั้น จึงย่อตัวลงถามลูกชายว่า “เป็นอะไรไป ทั้งพยักหน้าทั้งส่ายหน้าเลย”
“พ่อครับ แม่ครับ ถ้าน้องสาวยกโทษให้เขา ผมก็จะยกโทษให้ครับ”
คำพูดสั้น ๆ เผยให้เห็นความตั้งใจของเด็กชายตัวน้อยที่อยากปกป้องน้องสาว