ซูเหมียนเองก็คิดไม่ถึงว่า ผู้บังคับกองพันหม่าจะลงมือตบภรรยาตัวเองต่อหน้าผู้คนมากมายแบบนี้
เมื่อนายทหารเข้ามาพัวพัน เรื่องก็ยิ่งบานปลายอย่างที่เห็น
ความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับจางซูเฟินคงไม่มีวันกลับไปดีเหมือนเดิมได้อีก ต่อให้พูดว่าแก่ตายไปก็ไม่ข้องเกี่ยวกัน ยังถือว่าเบาไปด้วยซ้ำ
ราวกับสัมผัสได้ถึงความตึงเครียดของซูเหมียน ฟู่เยี่ยนชิงไม่รู้ว่าเข้ามายืนใกล้เธอตั้งแต่เมื่อไร ก่อนจะโน้มตัวมากระซิบข้างหูว่า “ไม่ต้องกลัวนะ ไม่เป็นไร มีผมอยู่ทั้งคน”
ประโยคเดียวกลับทำให้ซูเหมียนรู้สึกปลอดภัยขึ้นอย่างมาก
จางซูเฟินยกมือปิดหน้า มองสามีอย่างไม่อยากเชื่อสายตา
“หม่าจื้อเชา! คุณกล้าตบฉันต่อหน้าคนตั้งมากมายได้ยังไง?” เธอเบิกตากว้าง พูดด้วยความตกตะลึง
เธอเป็นภรรยาผู้บังคับกองพัน ส่วนสามีก็เป็นผู้บังคับกองพัน ถูกตบฉาดนี้เข้า ต่อให้ไม่พูดถึงศักดิ์ศรี แล้วต่อไปเธอจะเงยหน้าในบ้านพักครอบครัวทหารได้ยังไง?
หม่าจื้อเชาไม่รู้เลยว่าภรรยาปากเสียของตัวเองคิดอะไรอยู่ ถึงได้ชี้หน้าภรรยาของผู้บังคับกองพันฟู่ต่อหน้าเจ้าตัว แล้วพูดว่าอีกฝ่ายหน้าตาเหมือนหมู นี่มันต่างอะไรกับตบหน้าผู้บังคับกองพันฟู่?
เพราะอย่างนั้นหม่าจื้อเชาจึงตัดสินใจลงมือก่อน ตบจางซูเฟินไปฉาดหนึ่งเพื่อให้เธอได้สติ
ถ้าเขาไม่ทำอะไรเลยต่างหาก เรื่องถึงจะบานปลายจนควบคุมไม่ได้
พอเห็นภรรยาตัวเองเหมือนคนเสียสติ พูดด้วยก็ไม่รู้เรื่อง
หม่าจื้อเชาจึงหันไปหาฟู่เยี่ยนชิงแล้วพูดว่า “เหล่าฟู่ ผมจะพาภรรยากลับบ้าน เรื่องวันนี้เป็นความผิดของภรรยาผม ผมจะให้เธอชี้แจงกับคุณและภรรยาของคุณเอง”