“ที่นี่เกิดอะไรขึ้น ทำไมถึงคึกคักขนาดนี้?”
นายทหารคนหนึ่งเห็นบรรยากาศตรงหน้าไม่ค่อยปกติ จึงเอ่ยถามขึ้น
คนอื่น ๆ ไหนเลยจะกล้าพูด ในเมื่อคนที่กำลังมีเรื่องกันคือภรรยาของผู้บังคับกองพันทั้งสองฝ่าย
ฟู่เยี่ยนชิงเห็นภาพตรงหน้า ก็พอจะเดาเรื่องได้แล้ว
คำพูดของซูเหมียนเมื่อครู่ เขาได้ยินมาบ้างราง ๆ
เขาเดินเข้าไปข้างซูเหมียนเอง ขมวดคิ้วถามว่า “เกิดอะไรขึ้น มีเรื่องอะไรกัน ทำไมคนถึงมามุงกันตั้งเยอะ?”
ซูเหมียนอ้าปาก อยากฟ้องจริง ๆ
แต่คำพูดของจางซูเฟินฟังดูแย่เกินไป เธอพูดไม่ออก
แต่ซูเหมียนไม่พูด ไม่ได้แปลว่าเด็กสองคนที่อยู่ข้างเธอมาตั้งแต่ต้นจนจบจะไม่พูด
พอเห็นฟู่เยี่ยนชิง ต้าป่าวก็รู้ว่าพวกเขามีคนคอยปกป้องแล้ว จึงร้องไห้จ้าออกมาทันที
เอ้อร์ป่าวเห็นพี่ชายร้องไห้ ก็ร้องตามไปด้วย
เด็กตัวจ้ำม่ำสองคนจู่ ๆ ก็ร้องไห้ขึ้นมา คนอื่น ๆ ในที่เกิดเหตุต่างงุนงงกันไปหมด ไม่รู้ว่าอยู่ดี ๆ ทำไมถึงร้องไห้
ฟู่เยี่ยนชิงขมวดคิ้ว มองเด็กทั้งสองคน
แต่แววตาที่เขามองต้าป่าวกับเอ้อร์ป่าวไม่มีความรำคาญ มีเพียงความสงสาร
“เป็นอะไรไป?” เขาย่อตัวลง เช็ดน้ำตาให้เด็กทั้งสอง
ตอนนั้นเอง คำพูดดูหมิ่นซูเหมียนของจางซูเฟินก็พรั่งพรูออกมาจากปากต้าป่าว
“ฮือ ๆ ๆ… คุณน้าคนใจร้าย… คุณน้าคนใจร้ายไม่ชอบพวกเรา บอกว่าแม่… บอกว่าแม่อ้วนเหมือนหมู… ยังบอกอีกว่าแม่ทำของอร่อยทุกวัน แต่ไม่รู้จักแบ่งให้พวกเขากิน พูดว่าพวกเรากินเนื้อทุกวัน แต่บ้านเราจะมีเนื้อกินทุกวันได้ยังไง… ฮือ ๆ ๆ… แม่โดนรังแก…”