ซูเหมียนจะกล้ารบกวนฟู่เยี่ยนชิงได้อย่างไร แค่ซื้อกระจกบานหนึ่งยังต้องขับรถไปขนกลับมาอีก แบบนี้จะไม่เกินเรื่องไปหน่อยหรือ?
เธอกำลังจะพูดอะไรบางอย่าง แต่เกาฉุนเหมยที่อยู่ข้าง ๆ ก็จับแขนเธอไว้เสียก่อน
“ได้สิ พวกเราไปเดินเล่นกันก่อน เดี๋ยวค่อยให้คุณขับรถตามมาหา ฉันจะพาภรรยาคุณไปเดินดูของก่อน ถ้าคุณอยู่ด้วย เธอคงเกรงใจจนไม่กล้าเดินแน่”
แต่ฟู่เยี่ยนชิงกลับมองซูเหมียน ราวกับอยากรู้ว่าเธอคิดอย่างไร
วันนี้ซูเหมียนดูเหมือนจะตั้งใจแต่งตัวมาเป็นพิเศษ
ฟู่เยี่ยนชิงเองก็ไม่รู้ว่าเป็นอะไร ถึงได้ละสายตาจากเธอไม่ได้
ความเห็นของเกาฉุนเหมยตรงกับใจซูเหมียนพอดี
ถ้าฟู่เยี่ยนชิงตามไปด้วย พวกเธอคงไม่ได้เดินดูอะไรเลย
เวลาอยู่กับฟู่เยี่ยนชิง ซูเหมียนรู้สึกว่าตัวเองจะเกร็งและวางตัวไม่ถูกโดยไม่รู้ตัว
ไปเดินเล่นกับเกาฉุนเหมยและลูก ๆ จึงสบายใจกว่า
“เอ่อ…คุณรอให้พวกเราเดินดูจนใกล้เสร็จแล้วค่อยไปช่วยขนกระจกได้ไหมคะ?” ซูเหมียนมองฟู่เยี่ยนชิงแล้วถามอย่างหยั่งเชิง
“กระจกคงไม่หนักหรอกค่ะ แค่อาจแตกง่ายเท่านั้น คุณไม่ต้องมาก็ได้ ฉันแบกกลับเองไหว” เธอเสริมขึ้นมาอีก กลัวว่าจะรบกวนฟู่เยี่ยนชิง
“เดี๋ยวผมตามไป การขอใช้รถก็ต้องใช้เวลาเหมือนกัน” ฟู่เยี่ยนชิงมองซูเหมียน มุมปากมีรอยยิ้มบาง ๆ
เกาฉุนเหมยที่ยืนอยู่ข้าง ๆ มองคนนี้ทีคนนั้นที พอเห็นอย่างนั้นก็คิดว่าทั้งคู่คงไม่ได้ไร้เยื่อใยต่อกันอย่างที่สามีของเธอพูดเสียทีเดียว