ลานบ้านตระกูลหม่า
หม่าจื้อเชากระชากจางซูเฟินลากเข้าไปในห้อง ก่อนจะใช้ไม้ขัดประตูไว้จากด้านใน คนข้างนอกจึงเปิดประตูเข้ามาไม่ได้
พอเห็นสามีทำแบบนั้น จางซูเฟินก็กลัวจนถอยไปหลบอยู่มุมห้อง
“จื้อ...จื้อเชา ฉัน...ฉันผิดไปแล้ว ต่อไป...ต่อไปฉันไม่กล้าอีกแล้ว...” จางซูเฟินพูดตะกุกตะกักอย่างหนัก
หม่าจื้อเชากลับดึงเข็มขัดหนังที่ห้อยอยู่ตรงกางเกงออก แล้วก้าวเข้าไปหาจางซูเฟินทีละก้าว
“หลายปีมานี้ ฉันใจดีกับคุณเกินไป จนคุณไม่รู้ว่าหัวหน้าครอบครัวนี้เป็นใคร”
ได้ยินหม่าจื้อเชาพูดแบบนั้น จางซูเฟินก็ส่ายหน้าอย่างบ้าคลั่ง พลางปฏิเสธว่า “ไม่...ฉันไม่ได้ทำ ฉันรู้แล้วจริง ๆ ต่อไปฉันจะไม่หาเรื่องผู้หญิงบ้านข้าง ๆ อีกแล้ว จริง ๆ นะ”
เมื่อได้ยินคำพูดของจางซูเฟิน หม่าจื้อเชาก็หยุดเดิน
“จื้อเชา อย่าตีฉันนะ...บ้านพักครอบครัวทหารมีกฎห้ามผู้ชายตีภรรยาตัวเองด้วย ถ้าคนนอกมารู้เข้าแล้วเอาเรื่องคุณ ตำแหน่งผู้บังคับกองพันของคุณ...”
คำพูดนั้นเป็นทั้งคำเตือนและคำขู่
จนถึงตอนนี้จางซูเฟินยังไม่ได้ตะโกนขอความช่วยเหลือ ก็เพราะไม่อยากทำให้สามีเสียผลประโยชน์
เธอกับหม่าจื้อเชาเป็นสามีภรรยา อยู่เรือลำเดียวกัน รุ่งเรืองก็รุ่งเรืองด้วยกัน พินาศก็พินาศด้วยกัน
ถ้าหม่าจื้อเชาเป็นผู้บังคับกองพันต่อไปไม่ได้ เธอก็จะไม่ได้เป็นภรรยาผู้บังคับกองพันอีก
เห็นหม่าจื้อเชาหยุดเดินและไม่ได้คิดจะตีเธอ จางซูเฟินจึงค่อยถอนหายใจโล่งอก
หม่าจื้อเชายกเก้าอี้มานั่งลง ตัดสินใจคุยกับจางซูเฟินให้รู้เรื่อง