ฟู่เยี่ยนชิงเดินตามหลังทั้งสามคน มองซูเหมียนเลือกเสื้อผ้าให้เด็กสองคน หากเป็นเมื่อก่อน เขาคงรู้สึกหงุดหงิดจนทนไม่ไหว
ที่จริงเขาเป็นผู้ชายที่มีความคิดแบบชายเป็นใหญ่เล็กน้อย มักคิดว่าการมาเดินห้างเป็นเรื่องจุกจิกของผู้หญิง ไม่เหมาะกับเขา
เมื่อก่อนแม่ของฟู่เยี่ยนชิงก็เคยชวนเขาไปห้างเพื่อซื้อเสื้อผ้า หรือไม่ก็ไปร้านตัดเสื้อเลือกผ้า เขารู้สึกแค่ว่าน่าเบื่อและชวนง่วง
แต่วันนี้เขากลับไม่รู้สึกหงุดหงิดอยู่ในใจเลยสักนิด แถมพอเห็นเด็กสองคนชอบเสื้อผ้าใหม่มากขนาดนั้น ก็รู้สึกอบอุ่นขึ้นมา
ซูเหมียนตั้งใจจะเลือกเสื้อผ้าให้คนละสองชุด แต่ตอนเลือกเสื้อผ้าให้น้องรอง เด็กน้อยกลับลังเล
กระโปรงตัวเล็กทั้งสองตัวก็อยากได้มาก แต่เสื้อคลุมตัวน้อยก็ดูน่ารักเหลือเกิน
ที่นี่ดีจัง มีของเล่นสนุก ๆ ตั้งเยอะ แล้วยังมีกระโปรงสวย ๆ อีกมากมาย
ซูเหมียนเห็นน้องรองลังเลไม่ตัดสินใจ จึงย่อตัวลงคุยกับเด็กน้อยอย่างใจเย็น “อากาศเริ่มเย็นแล้ว ใส่กระโปรงได้อีกไม่นาน ซื้อเสื้อคลุมตัวน้อยดีกว่านะ”
น้องรองได้ยินก็พยักหน้า ก่อนจะตัดใจจากกระโปรงสีฟ้าตัวนั้นอย่างเสียดาย
ฟู่เยี่ยนชิงเห็นความเคลื่อนไหวทางนี้ จึงเดินเข้ามาถาม “มีอะไรกันเหรอ?”
น้องรองพูดไม่ได้ ได้แต่มองพ่ออย่างเหม่อลอย ไม่รู้จะอธิบายอย่างไร
ซูเหมียนลุกขึ้นยืนแล้วอธิบาย “น้องรองกำลังเลือกไม่ถูกว่าจะเอาชุดไหนค่ะ”