ซูเหมียนเหลือบมองฟู่เยี่ยนชิง อยากรู้ว่าเขาจะตอบอย่างไร
ฟู่เยี่ยนชิงรับคำไปตอบตามคาดว่า “เด็กผู้ชายเป็นพี่ ชื่อต้าป่าว ส่วนเด็กผู้หญิงเป็นน้อง ชื่อเอ้อร์ป่าวครับ”
คุณปู่ฟู่ขมวดคิ้วแน่น ก่อนถามต่อ “ไม่มีชื่อจริงหรือ?”
ฟู่เยี่ยนชิงยิ้ม แล้วอธิบายว่า “ผมคิดหาชื่อที่เหมาะกับเด็กทั้งสองคนมาตลอด แต่ต่อมาซูเหมียนบอกว่าให้คุณปู่เป็นคนตั้งชื่อให้ครับ”
ซูเหมียนชะงักไปเมื่อได้ยิน เธอเคยพูดแบบนั้นด้วยหรือ? เหมือนจะไม่เคยนะ?
คุณปู่ฟู่พอใจขึ้นมาทันที เขาหันไปมองซูเหมียนแล้วพยักหน้า “ได้ พรุ่งนี้ถ้าว่าง ปู่จะตั้งชื่อให้เด็กทั้งสองคนเอง”
คุณย่าฟู่อายุมากแล้ว อีกทั้งยังเป็นคนรักเด็กอยู่แล้ว
ก่อนหน้านี้ที่ทั้งคู่ทำท่าทีเคร่งขรึม ก็เพราะยังไม่แน่ใจว่าเด็กสองคนนี้เป็นเหลนชายเหลนสาวของตัวเองหรือเปล่า
ตอนนี้ยืนยันได้แล้ว คุณย่าฟู่ก็หันไปหาเด็กทั้งสองทันที กวักมือเรียกพร้อมรอยยิ้ม “มาหาทวดสิ ให้ทวดดูหน่อย”
เด็กทั้งสองรู้ว่าฟู่เยี่ยนชิงเป็นพ่อ จึงอดไม่ได้ที่จะสนิทสนมกับเขา
แต่สำหรับคุณปู่กับคุณย่าที่มองดูดุอยู่หน่อย ๆ ตั้งแต่แรก พวกเขาก็อดกลัวไม่ได้
ดังนั้นพอคุณย่าฟู่กวักมือเรียก เด็กทั้งสองก็ถอยหนี ไม่กล้าเดินเข้าไปหา
ซูเหมียนเห็นดังนั้นจึงให้กำลังใจ “สองท่านนี้เป็นคุณปู่แท้ ๆ กับคุณย่าแท้ ๆ ของพ่อ หรือก็คือทวดของหนูทั้งสองคน เป็นครอบครัวที่รักเรามากที่สุด เพราะฉะนั้นไม่ต้องกลัวนะ พวกท่านตั้งใจมาหาหนูเลย”