พี่?
ซูเหมียนเดินนำอยู่กับเกาฉุนเหมย พอได้ยินเสียงเรียก เธอก็หันไปมองทางต้นเสียงโดยไม่รู้ตัว
เมื่อเห็นหญิงสาวแต่งตัวทันสมัยมาก ด้านหลังยังมีผู้สูงวัยสองคนที่ดูน่าเกรงขามยืนอยู่ ซูเหมียนก็พลันตัวแข็งทื่อ เข้าใจได้ทันทีว่าเกิดอะไรขึ้น
หญิงสาวคนนั้นไม่ได้สังเกตเห็นซูเหมียน สายตาของเธอมองไปยังฟู่เยี่ยนชิงที่เดินตามหลังพวกซูเหมียนมาตลอด
จากนั้นเธอก็พุ่งตรงไปหาฟู่เยี่ยนชิงทันที
แล้วก็เดินสวนกับซูเหมียนไปอย่างหน้าตาเฉย
“พี่! ฉันคิดถึงพี่มากเลย!” ฟู่ชินเหยาวิ่งไปหยุดตรงหน้าฟู่เยี่ยนชิง ใบหน้าแต้มรอยยิ้มหวาน
ฟู่เยี่ยนชิงมองอีกฝ่ายอย่างแปลกใจ ก่อนถามว่า “พวกคุณมากันเร็วขนาดนี้เลยเหรอ?”
“ใช่สิ คุณปู่คุณย่านั่งรถไฟมาตั้งแต่เมื่อคืน รอไม่ไหวแล้วน่ะ”
ฟู่ชินเหยาก็จนใจไม่น้อย ที่เธอมาที่นี่ก็เพราะถูกบังคับมาเต็ม ๆ
อวี๋จ้านซึ่งอยู่ข้าง ๆ รู้จักน้องสาวของฟู่เยี่ยนชิงอยู่แล้ว เขายิ้มทักทายเธอ “เหยาเหยา ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ”
“พี่อวี๋ ไม่ได้เจอกันนานเลยค่ะ”
พูดจบ ฟู่ชินเหยาก็หันกลับไปมองฟู่เยี่ยนชิง แล้วถามว่า “พี่สะใภ้คนใหม่ของพี่อยู่ไหนเหรอ?”
ประโยคเดียวทำให้ใบหน้าของฟู่เยี่ยนชิงพลันเคร่งขรึมลง
“พูดอะไรเหลวไหล? เธอต้องเรียกพี่สะใภ้สิ” ฟู่เยี่ยนชิงพูดอย่างจริงจัง
ฟู่ชินเหยากลับเบะปากอย่างไม่พอใจ ก่อนตอบว่า “ฉันยังไม่เห็นตัวเลย จะให้รับเป็นพี่สะใภ้หรือเปล่าก็ยังไม่แน่ใจสักหน่อย”