ในสายตาของยายเฒ่าสือ หน้าตาสำคัญเหนือสิ่งอื่นใด
ไม่ว่าใครจะดูแคลนเธออย่างไร แต่ในหมู่บ้าน เธอต้องเป็นคนที่ทุกคนอิจฉาให้ได้
ดังนั้นเธอไม่มีทางกลับหมู่บ้านเด็ดขาด เว้นแต่ลูกชายกับลูกสะใภ้จะกลับไปพร้อมเธอด้วย
ยิ่งไปกว่านั้น ต่อให้กลับไปก็ต้องไม่ใช่แค่กลับไปตั้งหลักปักฐาน แต่ต้องกลับไปแบบที่เธอเอาไปคุยอวดคนอื่นได้ด้วย!
“แม่! ถ้าแม่ไม่ยอมกลับไป แม่คิดจะบีบให้ลูกกับหลานตายหรือไงครับ?”
สือรุ่ยร้อนใจขึ้นมา หากแม่ของเขาไม่ยอมเดินกลับไปเอง หรือว่าเขาจะตีให้สลบแล้วห่อพากลับไปได้หรือไง?
ยายเฒ่าสือหน้าหนาไม่น้อย เธอตัดสินใจแน่วแน่แล้วว่าจะไม่ไปเด็ดขาด!
ใครคิดจะไล่เธอไป ก็เท่ากับบีบให้เธอตาย!
“หลานรักของฉันยังอยู่ที่นี่ พวกเธออยากให้ฉันไป ไม่มีทาง! ต่อไปฉันยังต้องดูแลหลานรักให้ดี มีแค่ฉันดูแลเท่านั้นถึงจะวางใจ ให้คนอื่นดูแลฉันไม่วางใจหรอก”
พูดจบ เธอก็เหลือบมองไปทางหลิวฟางฟาง
เดิมทีหลิวฟางฟางไม่อยากเข้าไปพัวพันกับสงครามระหว่างแม่ลูก แต่พอได้ยินคำพูดกระทบกระเทียบของยายเฒ่าสือ เธอก็โมโหจนแทบควันออกหู จึงแค่นเสียงเย็นชา “คุณเลี้ยงสือโถวจนกลายเป็นคนแบบไหนแล้ว ยังจะให้คุณเลี้ยงอีกเหรอ? ฝันไปเถอะ!”
“ทำไมฉันจะเลี้ยงไม่ได้? ตั้งแต่เล็กจนโต สือโถวก็เป็นฉันเลี้ยงมาแท้ ๆ พอเขาจะเข้าโรงเรียนประถม พวกเธอก็ไม่ต้องการฉันแล้ว เลยไล่ฉันกลับบ้านเกิดอย่างนั้นเหรอ? ไม่มีทาง!”
“ทำไมถึงถูกไล่กลับบ้านเกิด คุณยังไม่รู้อีกเหรอ? หา? ครอบครัวในบ้านพักทหารจะรวมตัวกันไปฟ้องคณะกรรมการครอบครัวทหารกันอยู่แล้ว คุณยังไม่รีบกลับไปเองอีก รอให้ตำแหน่งทหารของลูกชายคุณถูกลดลงก่อนถึงจะพอใจหรือไง?”