แต่ก็จริง คนในยุคนี้เชื่อว่ามีลูกมากย่อมมีวาสนา ต่อให้ลูกคนแรกเป็นผู้ชาย ก็ยังมีลูกคนที่สองคนที่สามกันอีก
ยิ่งไปกว่านั้น เกาฉุนเหมยยังมีลูกสาวแค่คนเดียว
“ไปหาหมอมาหรือยัง?” ซูเหมียนถาม
เกาฉุนเหมยพยักหน้าอย่างจนใจ ก่อนถอนหายใจแล้วพูดว่า “ไปมาแล้ว จะไม่ไปได้ยังไง ตอนนี้ฉันก็อายุสามสิบกว่าแล้ว ตั้งแต่ปีที่สองหลังคลอดหลิงหลิง ฉันก็ไปหาหมอแล้ว ตอนนั้นอายุยี่สิบกว่า เป็นวัยที่มีลูกง่าย ฉันก็ต้องร้อนใจเป็นธรรมดาที่ตั้งท้องไม่ได้ แต่น่าเสียดาย ไปหาหมอก็ไม่ช่วยอะไร เรื่องแบบนี้ต้องอาศัยวาสนา หมอตรวจไม่พบว่าฉันหรือสามีมีปัญหาสุขภาพ บอกแค่ว่าให้รอไปก่อน แต่หลิงหลิงอายุแปดขวบกว่าแล้ว ฉันก็อายุปูนนี้ คงรอวาสนานั้นไม่ไหวแล้วล่ะ”
ซูเหมียนนั่งฟังเงียบ ๆ เธอรู้ว่าเกาฉุนเหมยแค่อยากมีใครสักคนรับฟังความในใจ
เป็นอย่างที่คิด เกาฉุนเหมยไม่ได้รอให้เธอตอบ แต่พูดต่อไปเองว่า “เมื่อกี้ที่ฉันบอกว่าไม่รำคาญอวี๋จ้านพูดมาก จริง ๆ แล้วเพราะกลัวเขาจะน้อยใจที่ฉันให้ลูกชายเขาไม่ได้”
ซูเหมียนได้ยินดังนั้นก็รีบพูดว่า “รองผู้บังคับกองพันอวี๋จะรังเกียจคุณได้ยังไง ฉันว่าเขาไม่ใช่คนที่ใส่ใจเรื่องแบบนี้หรอก”
เกาฉุนเหมยกลับหัวเราะขื่น ๆ ก่อนตอบว่า “เขาต้องใส่ใจอยู่แล้ว เพียงแต่รู้ว่าเรื่องนี้จะโทษฉันก็ไม่ได้ อีกอย่าง ครอบครัวเขาก็เร่งเรื่องนี้กันมาก บางครั้งฉันยังกลัวเลยว่าคนในบ้านเขาจะให้เขาหย่ากับฉันเพราะเรื่องลูก”