ที่จริงฟู่เยี่ยนชิงคิดเรื่องนี้ได้ตั้งนานแล้ว ผู้หญิงที่ยังไม่แต่งงานแต่มีลูก ในชนบทถือเป็นเรื่องที่ถูกคนครหามากแค่ไหน
แต่ซูเหมียนกลับให้กำเนิดต้าป่าวกับเอ้อร์ป่าวมาแล้ว เขาไม่รู้เลยว่าเธอเลี้ยงลูกสองคนจนโตมาได้อย่างไร ฟู่เยี่ยนชิงไม่กล้าคิดด้วยซ้ำว่าเธอต้องลำบากมามากแค่ไหน
“จะว่าอย่างนั้นก็ได้ แต่ก็ไม่ได้เป็นเพราะเรื่องนี้ทั้งหมดหรอก”
เมื่อฟู่เยี่ยนชิงเห็นท่าทางทุกข์ใจของเธอเมื่อนึกถึงครอบครัว จึงรีบพูดว่า “เหมียนเหมียน ถ้าไม่อยากเล่าก็ไม่ต้องเล่า วันลาของฉันสะสมไว้จนหยุดได้เกือบสองเดือน หลังปีใหม่แล้ว ฉันจะกลับบ้านไปกับเธอสักครั้ง ถึงตอนนั้นฉันจะอธิบายทุกอย่างให้พ่อแม่ฟัง ยอมรับผิดกับพวกท่าน แล้วขอให้พวกท่านยกโทษให้เรา”
ซูเหมียนได้ยินเช่นนั้น ก็ไม่รู้ทำไมจู่ ๆ จมูกถึงแสบขึ้นมา
“เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับคุณสักหน่อย” ตอนพูดออกมา น้ำเสียงของซูเหมียนเจือเสียงขึ้นจมูกเล็กน้อยแล้ว
“จะไม่เกี่ยวกับฉันได้ยังไง? เด็กสองคนเป็นลูกของฉันทั้งคู่ ห้าปีมานี้ เธอลำบากมากใช่ไหม?”
นี่เป็นครั้งแรกที่ฟู่เยี่ยนชิงถามเธอว่าลำบากหรือเปล่า
ซูเหมียนเป็นฝ่ายโผเข้าหาอ้อมกอดของฟู่เยี่ยนชิง ไม่รู้จะอธิบายทุกอย่างให้เขาฟังอย่างไร
ความลำบากตลอดห้าปีนั้น ราวกับไม่ใช่เธอที่ต้องเผชิญ
แต่ตอนนี้เมื่อความทรงจำหลอมรวมเข้าด้วยกัน ซูเหมียนกลับรู้สึกว่าห้าปีนั้นเป็นชีวิตของเธอเอง
เธอรู้สึกสับสนเหลือเกิน ไม่รู้จะอธิบายเรื่องทั้งหมดให้ฟู่เยี่ยนชิงฟังอย่างไร