เผลอแวบเดียว ก็ถึงวันที่ผู้ใหญ่ทั้งสองต้องจากไปแล้ว
ซูเหมียนตั้งใจตื่นแต่เช้าตรู่เพื่อทำขนมไว้ให้พวกเขาเอาไปกินระหว่างทาง แก้เบื่อแก้หิว
ครอบครัวอย่างตระกูลฟู่ที่ไม่ได้ขัดสนเรื่องเงิน ย่อมยินดีจ่ายค่าอาหารบนรถไฟกันอยู่แล้ว
แต่บางครั้งกินแค่อาหารก็ไม่อิ่ม อาจหยิบขนมอะไรมากินเพิ่มได้
ซูเหมียนยังนึ่งซาลาเปาไส้ต่าง ๆ กับหมั่นโถวด้วย หมั่นโถวเก็บไว้ได้นานหน่อย ส่วนซาลาเปาคงเก็บได้ไม่นาน แถมพอเย็นแล้วก็ไม่อร่อย
เมื่อเห็นซูเหมียนวุ่นเตรียมข้าวของไว้มากมาย คุณย่าฟู่ก็รู้สึกซาบซึ้งขึ้นมา
“ซูเหมียน” ท่านเรียกเธอ
“คะ? คุณย่า มีอะไรหรือคะ?” ซูเหมียนหันไปมองคุณย่าฟู่ ก่อนถามพร้อมรอยยิ้ม
“เธอเป็นเด็กดี เยี่ยนชิงของเราได้แต่งงานกับเธอ ถือเป็นโชคดีของเขา ตอนนั้นฉันยังสงสัยอยู่เลยว่าทำไมเด็กคนนี้ถึงไม่ยอมแต่งงานเสียที ที่แท้... ที่แท้ก็รอเธออยู่นี่เอง”
พอได้ยินเช่นนั้น ซูเหมียนก็เขินขึ้นมาทันที
“ไม่ใช่อย่างนั้นหรอกค่ะคุณย่า การได้พบกับฟู่เยี่ยนชิงต่างหากที่เป็นโชคดีของฉัน”
คุณย่าฟู่ยิ้มแล้วพูดต่อ “พวกเธอเหมาะสมกันมาก ทั้งยังเติมเต็มกันและกัน แต่เพราะเติบโตมาในสภาพแวดล้อมที่ต่างกัน ชีวิตคู่จึงอาจมีเรื่องขัดแย้งหรือเห็นไม่ตรงกันอยู่บ่อย ๆ ซึ่งเป็นเรื่องปกติ ต่อไปถ้าหลานชายฉันรังแกเธอ ก็มาบอกฉันนะ ฉันจะจัดการเขาให้เอง”
ซูเหมียนฟังคำพูดของคุณย่าฟู่แล้วถึงกับนิ่งอึ้งไป
เธอเคยคิดมาตลอดว่าคุณย่าเป็นคนเย็นชา นิสัยคล้ายฟู่เยี่ยนชิงตอนเพิ่งรู้จักกันด้วยซ้ำ บางทียังดูเข้าถึงยากกว่าเขาเสียอีก