ฟู่ชินเหยาทำหน้าทะเล้น แลบลิ้นออกมาอย่างเขิน ๆ ก่อนตอบว่า “ก็กลัวว่าจะคิดถึงอาหารฝีมือพี่สะใภ้น่ะสิคะ อร่อยมากจริง ๆ พี่สะใภ้ทำอาหารไม่ซ้ำกันเลย ทำได้ยังไงคะ?”
ซูเหมียน: …
เรื่องแบบนี้มันเป็นพรสวรรค์ จะให้เธอตอบยังไงล่ะ?
“เมื่อก่อนพวกเธออยู่บ้าน ไม่ต้องทำกับข้าวกันเลยเหรอ?”
ซูเหมียนนึกถึงเรื่องที่ทะเลาะกับฟู่เยี่ยนชิงเมื่อคืนขึ้นมา จึงอดอยากรู้ไม่ได้ว่าคนตระกูลฟู่ใช้ชีวิตกันอย่างไร
“ไม่ต้องค่ะ ที่บ้านมีแม่บ้านมาตลอด แม่ยังบอกเลยว่า ต่อไปต้องหาครอบครัวที่ไม่ต้องให้ฉันทำกับข้าวให้ได้ ไม่อย่างนั้นนิสัยอย่างฉัน ถ้าแต่งงานไปคงโดนบ้านสามีรังเกียจแย่”
ซูเหมียนได้ยินแล้วก็ยิ้ม แต่ไม่ได้พูดอะไรต่อ
มิน่าล่ะ ถึงมีคนมากมายอยากไปใช้ชีวิตในเมือง อยู่ในเมืองสบายจริง ๆ แทบไม่ต้องทำอะไรเลย
ที่จริงซูเหมียนเป็นเด็กผู้หญิงที่ได้รับความรักใคร่เอ็นดูมากในหมู่บ้านของพวกเธอ เพราะในชนบทที่ชายเป็นใหญ่กว่าหญิง เด็กผู้หญิงมักถูกใช้ให้ทำงานเสมอ
แต่บ้านซูเหมียนมีลูกชายหลายคน แถมพวกพี่ชายก็รักและตามใจเธอจริง ๆ ปีที่แล้วตอนอยู่บ้านเธอจึงแทบไม่ต้องทำงานหนัก ผู้ชายในบ้านเป็นคนทำกันหมด
ถึงอย่างนั้น พอได้ฟังฟู่ชินเหยาพูด ซูเหมียนก็ยังอดทอดถอนใจไม่ได้ว่าผู้หญิงในเมืองมีชีวิตดีจริง ๆ
แต่เธอก็แค่รู้สึกอิจฉาเล็กน้อยเท่านั้น เธอรักครอบครัวของตัวเองมาก และยังดีใจที่ตัวเองทำอะไรเป็นหลายอย่าง