“ปลูกผักเก่งแล้วจะยังไงล่ะ? คนส่วนใหญ่ในประเทศเราก็ทำไร่ทำนากันทั้งนั้น มีอะไรให้น่าชมกัน”
ทันใดนั้น เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นขัดจังหวะบทสนทนาของทุกคน
พอหันไปมอง ก็เห็นจางซูเฟินยืนอยู่ข้าง ๆ ตั้งแต่เมื่อไรก็ไม่รู้ ไม่รู้เหมือนกันว่าเธอฟังทุกคนพูดถึงซูเหมียนมานานแค่ไหนแล้ว
นับตั้งแต่วันนั้น วันที่เธอพูดว่าซูเหมียนเอาแต่เสวยสุข กินแต่เนื้อทั้งวัน แล้วถูกซูเหมียนโต้กลับเสียยกใหญ่ แถมฟู่เยี่ยนชิงยังยืนอยู่ข้างซูเหมียนอีก เธอก็ผูกใจเจ็บซูเหมียนมาตลอด
คราวนี้พอดีมีคนตั้งมากมายกำลังพูดถึงซูเหมียน เธอจึงออกมาบอกทุกคนเสียเลยว่าซูเหมียนเป็นคนแบบไหน
เมื่อนึกถึงที่สามีกำชับเธออยู่เสมอว่าอย่าไปหาเรื่องฟู่เยี่ยนชิง จางซูเฟินก็ยิ่งโกรธ
สามีคนอื่นยังปกป้องภรรยาตัวเองได้ แต่ดูสามีเธอสิ? เอาแต่ทำให้เธอต้องกล้ำกลืนความไม่เป็นธรรม
พอคิดถึงเรื่องนี้ จางซูเฟินก็ยิ่งโมโห
“พี่สะใภ้หม่า วันหยุดนี้ไม่ได้ออกไปเดินตลาดเหรอคะ?” มีคนถามยิ้ม ๆ
ใกล้ค่ายทหารมีถนนสายหนึ่ง พอถึงวันหยุดก็ครึกครื้นเป็นพิเศษ ไม่ว่าจะไปซื้อหรือไปขายของ คนในบ้านพักครอบครัวทหารก็มักจะไปที่นั่นกัน
เดินไปถนนสายนั้นใช้เวลาราว 15 นาทีเท่านั้น ทุกคนจึงชอบออกไปเดินตลาดในวันหยุด มากกว่าเข้าเมือง
“ไปสิ นี่ก็เพิ่งกลับมาเอง เมื่อกี้ฉันได้ยินพวกคุณพูดถึงภรรยาท่านผู้บังคับการฟู่กันอยู่ใช่ไหม? บ้านฉันอยู่ติดกับบ้านพวกเขา เจอกันบ่อย มีอะไรถามฉันได้เลย”