หลังจากซูเหมียนบอกเรื่องนี้กับฟู่เยี่ยนชิงแล้ว เธอก็เริ่มจัดการพื้นที่สองแปลงบริเวณลานหน้าบ้านกับหลังบ้านในเวลาว่าง
เธอทำงานรวดเร็วและคล่องแคล่วมาก ใช้เวลาเพียงสามวันก็จัดการแปลงผักหน้าบ้านและหลังบ้านเรียบร้อย
แต่ถึงที่ดินจะดูค่อนข้างกว้าง พอลงมือทำจริง ซูเหมียนกลับรู้สึกว่ามันเล็กมาก เทียบกับแปลงผักที่บ้านเกิดในชนบทเมื่อก่อนไม่ได้เลย
ตอนฟู่เยี่ยนชิงกลับมาเห็นความเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่บริเวณลานหน้าบ้านกับหลังบ้าน เขาก็อดพูดกับซูเหมียนไม่ได้ว่า “เรื่องปลูกผักค่อย ๆ ทำก็ได้ ไม่ต้องรีบร้อนขนาดนั้น”
ซูเหมียนชะงักไป ก่อนพยักหน้าพลางยิ้มตอบ “ฉันไม่ได้รีบนะ แค่ทำตอนว่างเท่านั้นเอง”
“อืม คิดไว้หรือยังว่าจะปลูกผักอะไร?”
ซูเหมียนพูดไม่ออก จะปลูกอะไรได้ล่ะ? ดูเหมือนจะมีแค่ผักกาดขาว มะเขือเทศ พริกอะไรพวกนี้เท่านั้นสินะ?
อย่างอื่นเธอไม่ว่า แต่ต้องปลูกพริกแน่นอน
ยังมีขึ้นฉ่าย กุยช่าย ฟักเขียวอะไรพวกนั้นอีก ซูเหมียนก็คิดจะปลูกไว้ด้วย
ซูเหมียนคิดแบบนี้ จึงบอกความคิดของตัวเองให้ฟู่เยี่ยนชิงฟัง
ฟู่เยี่ยนชิงกลับขมวดคิ้ว ก่อนพูดว่า “ดินแถวค่ายทหารนี้ไม่ได้อุดมสมบูรณ์นัก ตอนนั้นที่เลือกที่นี่เป็นฐานทัพก็เพราะสภาพดินพิเศษ ไม่ได้แย่งพื้นที่ทำกินของชาวนา เธอดูผักที่ปลูกในบ้านพักครอบครัวทหารสิ โตไม่ค่อยดีเลย”
ฟู่เยี่ยนชิงพูดเช่นนี้เพราะกลัวว่าซูเหมียนจะตั้งใจปลูกผักเต็มที่ แต่สุดท้ายผักไม่รอดหรือรสชาติไม่ดี แล้วเธอจะเสียกำลังใจ จึงรีบบอกให้รู้ไว้ก่อน