ซูเหมียนอาจไม่รู้ตัวเลยว่า ในเวลาเพียงเดือนเดียว เธอผอมลงไปมากขนาดไหน
ก่อนหน้านี้เสื้อผ้าตัวหลวมยังพอช่วยอำพรางรูปร่างที่ผอมลงของเธอได้บ้าง
แต่พอเปลี่ยนมาใส่ชุดนี้แล้ว ก็เห็นชัดจนปิดไม่มิด
เกาฉุนเหมยอยากลากสามีออกมาดูจริง ๆ ว่าผู้หญิงที่เขาคิดมาตลอดว่าตัวเองไม่คู่ควรด้วย ตอนนี้เปลี่ยนไปเป็นแบบไหนแล้ว
“พี่สะใภ้ พูดเกินไปแล้วค่ะ”
ซูเหมียนพูดไปพลางยื่นมือขึ้นอย่างเขินอาย เก็บปอยผมที่หล่นลงมาข้างแก้มทัดไว้หลังหู
“เกินไปตรงไหน? เธอมองไม่เห็นเองหรือไง?”
เกาฉุนเหมยพูดพลางอดไม่ได้ที่จะเดินวนรอบตัวซูเหมียนหนึ่งรอบ มองแล้วมองอีก
ดีมาก ไม่ว่าจะมองจากมุมไหน ซูเหมียนก็ผอมลงจริง ๆ
แถมยังผอมลงอย่างเห็นได้ชัด ไม่ใช่แค่ลดไปไม่กี่กิโลกรัมเท่านั้น
“บ้านเธอไม่มีกระจกเต็มตัวเหรอ?” เกาฉุนเหมยถามอีกครั้ง
ซูเหมียนส่ายหน้าแล้วตอบว่า “มีแค่กระจกบานเล็ก ๆ บานเดียวค่ะ”
“มิน่าล่ะถึงดูไม่ออก งั้นเดี๋ยวพอไปตลาด เธอซื้อกระจกสักบานดีไหม? ไม่อย่างนั้นก็จะไม่เห็นว่าตัวเองเปลี่ยนไปมากแค่ไหน” เกาฉุนเหมยพูดอย่างอดไม่ได้
ที่บ้านเธอกับลูกสาวต้องส่องกระจกกันทั้งคู่ จึงมีกระจกเต็มตัวแขวนอยู่บนผนังบานหนึ่ง
“กระจกเต็มตัว…ถือกลับไม่ลำบากเหรอคะ?” ซูเหมียนถามอย่างลังเล
“ถือสบายจะตาย กระจกก็ไม่ได้หนักสักหน่อย ถ้ากังวลจริง ๆ ก็ให้คนที่บ้านขับรถมารับสิ ผู้บังคับกองพันของเธอขอรถได้ไม่ยากหรอก” เกาฉุนเหมยพูดหยอกยิ้ม ๆ