ในความฝัน ซูเหมียนฝันว่าถูกงูเหลือมยักษ์ตัวหนึ่งรัดเอาไว้ ร่างกายราวกับไม่ใช่ของตัวเอง ขยับเขยื้อนไม่ได้สักนิด ช่างประหลาดเหลือเกิน
เธอดิ้นรนไม่หยุด พยายามสะบัดให้หลุดจากพันธนาการ แต่ร่างเล็ก ๆ ของเธอกลับไร้เรี่ยวแรงโดยสิ้นเชิง
ตอนที่ซูเหมียนใกล้จะหายใจไม่ออก เธอก็สะดุ้งตื่นขึ้นมาในทันใด
เธอหันไปมองนอกหน้าต่างตามสัญชาตญาณ เห็นว่าท้องฟ้าเริ่มสางแล้ว
กำลังจะลุกขึ้นไปดื่มน้ำอยู่พอดี แต่กลับพบว่าร่างกายขยับไม่ได้
มือทั้งสองข้างของฟู่เยี่ยนชิงกอดเอวซูเหมียนไว้แน่น ทั้งที่หลับไปแล้ว แต่ผู้ชายคนนี้ยังแรงเยอะเหลือเกิน
ซูเหมียนยื่นมือออกไป พยายามแกะมือเขาออกจากตัว แต่ไม่คิดเลยว่าฟู่เยี่ยนชิงซึ่งคุ้นชินกับการเตรียมพร้อมรับมือศึกอยู่เสมอ แค่มีความเคลื่อนไหวเล็กน้อยก็จะตื่นขึ้นมา
เมื่อรู้สึกว่ามีความเคลื่อนไหวข้างกาย เขาจึงลืมตาขึ้นทันที
สายตาของทั้งคู่ประสานกัน ซูเหมียนเอ่ยอย่างกระอักกระอ่วนว่า “คุณ… คุณกอดฉันแน่นเกินไปแล้ว”
ฟู่เยี่ยนชิงกลับไม่คิดเลยว่าตัวเองทำอะไรผิด เขาขานรับในลำคอ พลิกตัวหันมาทางซูเหมียน แล้วดึงเธอเข้ามาอยู่ในอ้อมแขนอีกครั้ง
ซูเหมียนพูดไม่ออก รีบบอกว่า “ฉันจะดื่มน้ำ”
ตอนนี้ถ่านในห้องมอดหมดแล้ว ภายในห้องจึงไม่อบอุ่นเหมือนก่อน
ฟู่เยี่ยนชิงกลัวว่าซูเหมียนจะหนาวตอนลุกขึ้น จึงรีบบอกว่า “ผมไปเทน้ำให้ คุณอย่าขยับนะ”
พูดจบเขาก็พลิกตัวลงจากเตียงทันที ซูเหมียนอยากห้ามก็ไม่ทันแล้ว
ช่างเถอะ มีคนไปเทน้ำให้ก็ดี จะได้ไม่ต้องลุกไปเทเอง