พอได้ยินคำพูดของซูเหมียน หลิวเสวี่ยก็ตกตะลึงไปเลย
นี่เป็นครั้งแรกที่เธอรู้สึกว่า ผู้หญิงคนหนึ่งสามารถหาเงินได้ด้วยความสามารถของตัวเอง ไม่ใช่พึ่งพาผู้ชาย
พูดตามตรง สำหรับหลิวเสวี่ยแล้ว เงินที่ใช้ส่วนใหญ่ก็เป็นเงินที่สามีให้มา
ปกติเธอรับจ้างทำงานเล็ก ๆ น้อย ๆ บ้าง แต่แค่เลี้ยงตัวเองยังแทบไม่รอด นับประสาอะไรกับเลี้ยงทั้งครอบครัว
“คุณนาย ดอกไม้ติดผมอันนี้สวยมากเลยค่ะ เอาไปขายเมื่อไหร่ ต้องขายดีแน่ ๆ”
ซูเหมียนยิ้ม ก่อนจะพูดว่า “ฉันก็ว่าสวยดี แถมทำยากด้วย เพราะงั้นถ้าเอาไปขาย ฉันคงไม่ขายถูก ๆ หรอก”
ซูเหมียนตั้งราคาเจ้าดอกไม้ติดผมชิ้นนี้ไว้ตั้งแต่แรกแล้ว ไม่มีทางขายถูกแน่นอน
ถ้าขายไม่ออก เธอก็เอาไปให้คนอื่น
อย่างไรต้นทุนก็มีแค่เสื้อผ้าเก่าไม่กี่ตัวกับเวลาของเธอ ให้คนอื่นไปก็ไม่ได้ขาดทุนอะไร
“ฉันว่าใช้ได้เลยค่ะ!”
……
ในเมื่อไม่ได้คิดจะซื้อผ้า ก็ต้องเอาเสื้อผ้าเก่ามาย้อมสีใหม่ อย่างน้อยก็ทำให้สีเข้มขึ้น
ก่อนหน้านี้เสื้อผ้าของเธอใส่มาหลายครั้งแล้ว ซักจนสีซีดขาวไปหมด
เมื่อก่อนซูเหมียนสนิทกับคนในหมู่บ้านมาก มีบ้านหนึ่งเคยรับย้อมผ้าเป็นอาชีพ ซูเหมียนบังเอิญได้รู้วิธีย้อมผ้ามาบ้าง
ผ้ามีไม่มาก วัตถุดิบที่ใช้ย่อมไม่ต้องเยอะตามไปด้วย
ตอนฟู่เยี่ยนชิงกลับมา ผ้าของซูเหมียนก็ยังย้อมไม่เสร็จ
เขาเดินไปที่ลานหลังบ้าน แล้วเห็นซูเหมียนนั่งยอง ๆ อยู่ตรงประตู กำลังง่วนอยู่กับอะไรบางอย่าง