สายตาของฟู่เยี่ยนชิงจ้องซูเหมียนไม่วาง มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย
ซูเหมียนเห็นท่าทางแบบนั้นของเขาแล้วหัวใจก็เต้นตึกตักขึ้นมาอย่างอดไม่ได้
มองเธอแบบนี้หมายความว่ายังไงกัน?
“วันนี้ฉันคิดอยู่นานกว่าจะตัดสินใจทำธุรกิจเครื่องประดับดอกไม้ ฉันไม่มีหัวการค้าหรอก แค่ทำงานฝีมือเป็นบ้าง คุณว่าดอกไม้ติดผมที่ฉันทำเป็นยังไง สวยไหม?”
พูดจบ ซูเหมียนก็ชี้ไปยังดอกไม้ติดผมที่ประดับอยู่บนศีรษะ เป็นเชิงให้ฟู่เยี่ยนชิงช่วยออกความเห็น
“อืม สวย ผมชอบมาก”
แต่ฟู่เยี่ยนชิงกลับไม่อยู่นิ่ง ขณะพูดก็เดินเข้าไปใกล้ซูเหมียน ก่อนจะโอบเอวเธอไว้ด้วยสองมือแล้วดึงเข้าหาตัว
ซูเหมียนไม่ทันตั้งตัว หน้าผากจึงชนเข้ากับคางของฟู่เยี่ยนชิงเต็ม ๆ
“ซี๊ด... ทำอะไรน่ะ?” ซูเหมียนเงยหน้าขึ้นจ้องฟู่เยี่ยนชิง
เธอกำลังถามเขาอย่างจริงจังแท้ ๆ ทำไมผู้ชายคนนี้ถึงเป็นแบบนี้นะ
“ไม่ได้ทำอะไรสักหน่อย ก็แค่... ที่รัก เราไปนอนกันเถอะ”
พอได้ยินแบบนั้น ซูเหมียนแทบไม่อยากเชื่อว่าคำพูดนี้จะออกมาจากปากฟู่เยี่ยนชิง
“ก็แบบนี้แหละ คืนนี้ใส่ดอกไม้ติดผมนี่นอนด้วยนะ” ใครจะคิดว่าฟู่เยี่ยนชิงจะพูดเสริมขึ้นมาอีกประโยค
“คุณ! ฉันกำลังถามเรื่องจริงจังอยู่นะ”
ซูเหมียนไม่รู้จะทำหน้าอย่างไรดี อยากโกรธก็ไม่รู้จะโกรธยังไง
เธอกำลังพูดเรื่องจริงจังอยู่แท้ ๆ แต่ผู้ชายคนนี้กลับไม่จริงจังเลยสักนิด