“คุณ... คุณกลับมาแล้วเหรอ... ไม่มีอะไรหรอก...”
ซูเหมียนพูดพลางยกมือแตะหางตาอย่างไม่รู้ตัว กลัวว่ายังมีน้ำตาที่เช็ดไม่แห้งเหลืออยู่
ฟู่เยี่ยนชิงขมวดคิ้วมองเธอ แต่ด้วยความเคารพในความเป็นส่วนตัวของซูเหมียน เขาจึงไม่ได้ซักถามต่อ
“เด็กสองคนพูดถึงคุณทั้งวันเลย ฉันไปเรียกพวกเขาออกมานะ” ซูเหมียนพูดต่อ
ฟู่เยี่ยนชิงพยักหน้า “อืม ฉันห่อกับข้าวกลับมาแล้ว เด็ก ๆ คงหิวกันแล้วเหมือนกัน”
ตลอดบ่ายนี้ต่างคนต่างยุ่งวุ่นวาย ซูเหมียนเลยไม่ได้สนใจเลยว่าเด็ก ๆ หิวหรือยัง
อย่างไรเสีย หลังจากกินมื้อเที่ยงแล้ว เด็กทั้งสองก็ไม่ได้กินอะไรอีก
“น่าจะหิวแล้วค่ะ”
ซูเหมียนเพิ่งพูดจบ เสียงต้าป่าวก็ดังมาจากในห้อง
“แม่คะ พ่อกลับมาแล้วใช่ไหม?”
ซูเหมียนหันไปมองฟู่เยี่ยนชิงโดยไม่รู้ตัว ก่อนยิ้มแล้วพูดว่า “เด็กสองคนน่าจะได้ยินเสียงคุณแล้วค่ะ”
จากนั้นเธอก็ตอบเข้าไปในห้องว่า “ใช่ พ่อกลับมาแล้วจ้ะ”
พูดพลางเดินไปทางห้อง “มา ลงจากเตียงแล้วใส่รองเท้า ไปกินข้าวกัน”
เด็กทั้งสองรีบกระโดดโลดเต้นมาหาซูเหมียน เอ้อร์ป่าวโผกอดคอแม่ แล้วแนบแก้มกับซูเหมียน
เห็นได้ชัดว่าพอฟู่เยี่ยนชิงกลับมา เด็กทั้งสองก็ดีใจสุด ๆ
“ได้กินข้าวอีกแล้วเหรอ? เย้ ๆ...”
เด็กทั้งสองคงหิวแล้วเหมือนกัน แค่ไม่ได้บอกซูเหมียนเท่านั้น
พอใส่รองเท้าเสร็จ ต้าป่าวก็จูงมือเอ้อร์ป่าววิ่งไปห้องโถง ส่วนซูเหมียนเดินตามหลังเด็กทั้งสองไป