หลังเก็บชามตะเกียบเรียบร้อย ซูเหมียนก็ทำความสะอาดบ้านต่ออีกครั้ง
บ้านของฟู่เยี่ยนชิงแทบไม่มีอะไรให้ทำความสะอาด เพราะมีข้าวของน้อย จึงดูสะอาดตาอยู่แล้ว
อีกอย่าง ผู้ชายคนนี้น่าจะเป็นคนรักความสะอาดอยู่แล้ว ไม่อย่างนั้นห้องของเขาคงไม่โล่งจนดูเย็นชาแบบนั้น ไม่มีของที่ไม่จำเป็นวางให้เห็นเลยสักชิ้น
ซูเหมียนซักผ้าขี้ริ้วแล้วเช็ดโต๊ะกับตู้เก็บของ พอเช็ดดูก็พบว่าค่อนข้างสกปรก เพียงแต่มองเผิน ๆ ไม่ออกเท่านั้น
ต่อไปเด็กสองคนจะต้องมาใช้ชีวิตอยู่ที่นี่ หากเธอจากไป ก็ไม่รู้ว่าฟู่เยี่ยนชิงจะฝากเด็กทั้งสองไว้ให้ใครดูแล
ซูเหมียนคิดว่า ด้วยนิสัยของฟู่เยี่ยนชิง เขาคงไม่ปล่อยให้เด็กทั้งสองได้รับอันตรายแน่
เขาขึ้นมาถึงตำแหน่งผู้บังคับกองพันแล้ว จะจ้างพี่เลี้ยงสักคนก็ไม่ใช่เรื่องยากเลย
ซูเหมียนลงมืออย่างรวดเร็ว ไม่นานบ้านก็สะอาดเอี่ยม
ตอนฟู่เยี่ยนชิงพาเด็กสองคนกลับมาถึงบ้าน ซูเหมียนกำลังซักผ้าขี้ริ้วอยู่
“แม่จ๋า แม่จ๋า~” ต้าป่าววิ่งเข้าบ้านแล้วมองหาซูเหมียนไปทั่ว
เอ้อร์ป่าวหูไวกว่า ตรงดิ่งไปที่ห้องครัวแล้วโผกอดซูเหมียนที่กำลังนั่งยอง ๆ บิดผ้าขี้ริ้วอยู่บนพื้น
“กลับมาแล้วเหรอ?”
ซูเหมียนวางของในมือลง จากนั้นก็เผลอเช็ดมือกับเสื้อผ้าตัวเอง ก่อนจะลุกขึ้นอุ้มเอ้อร์ป่าว
พอหันกลับมา ก็เห็นฟู่เยี่ยนชิงยืนอยู่ข้างหลังเธอ
ทั้งสองสบตากัน ซูเหมียนรู้สึกกระอักกระอ่วน ไม่รู้จะหาเรื่องอะไรคุยกับเขาดี
โชคดีที่ต้าป่าววิ่งพรวดเข้ามาในห้องครัว ทำลายบรรยากาศอึดอัดนั้นลง เด็กน้อยส่งเสียงเรียก “แม่จ๋า แม่จ๋า” ไม่หยุด ราวกับนกตัวเล็ก ๆ