บรรยากาศดูเหมือนจะไม่ค่อยปกตินะ? ซูเหมียนสัมผัสได้อย่างเฉียบไว
แต่เธอไม่กล้าถามอะไรทั้งนั้น จึงได้แต่ยิ้มแล้วเปลี่ยนเรื่องว่า “ใกล้ถึงเวลาแล้ว คุณยังไม่ไปค่ายทหารอีกเหรอ?”
ฟู่เยี่ยนชิงได้ยินดังนั้นก็ลุกขึ้นยืน ทว่าสายตายังคงจับจ้องซูเหมียนไม่วาง
ตอนที่กำลังจะหันหลังเดินจากไป ฟู่เยี่ยนชิงเหมือนนึกอะไรขึ้นได้ จึงหยุดฝีเท้าอีกครั้ง
“ซูเหมียน” เขาเรียกชื่อเธอ
“หืม? มีอะไรเหรอ?”
“อย่าลืมบอกเด็กสองคนนะว่าคืนนี้จะมานอนกับผม”
คำพูดประโยคเดียวทำให้ใบหน้าซูเหมียนแดงก่ำ
อะไรคือ “มานอนด้วยกัน” กันล่ะ? พูดออกมาแล้วชวนให้คิดไปไกลเกินไปหรือเปล่า?
“ฉัน... ฉันรู้แล้ว” ซูเหมียนไม่กล้าโต้แย้ง รีบรับปากทันที
ฟู่เยี่ยนชิงพยักหน้าด้วยความพอใจ ก่อนจะเดินออกจากบ้านไป
ซูเหมียนมองจนเขาลับตาไป ถึงค่อยถอนหายใจอย่างโล่งอก
เธออยู่กับฟู่เยี่ยนชิงมาสองเดือนกว่าแล้ว แต่พอเผชิญหน้ากับผู้ชายคนนี้ ก็ยังอดประหม่าไม่ได้ทุกที
ตอนเรียกต้าป่าวกับเอ้อร์ป่าวให้ลุกมากินมื้อเช้า ซูเหมียนกระแอมเบา ๆ ก่อนเอ่ยขึ้นว่า “ต้าป่าว เอ้อร์ป่าว แม่มีเรื่องจะบอก”
เด็กทั้งสองเงยหน้ามองเธอพร้อมกัน แววตาเต็มไปด้วยความสงสัย
“แม่จะบอกอะไรเหรอ?” ต้าป่าวถาม
ซูเหมียนลังเลว่าจะเริ่มพูดยังไงดี จู่ ๆ มาบอกเด็กสองคนว่าจะไปนอนกับฟู่เยี่ยนชิงคืนนี้ ฟังดูแปลกชอบกล