“แม่ แม่...”
ซูเหมียนถูกต้าป่าวเรียกจนเหมือนเพิ่งได้สติ รีบหันไปมองลูกชายแล้วถามว่า “มีอะไรเหรอ?”
ต้าป่าวนั่งอยู่ข้างเตียงเตา เอามือวางบนเข่าค้ำคาง มองแม่ด้วยแววตาฉงน
“แม่ไม่ได้บอกให้พวกเราช่วยดูน้ำเหรอ น้ำเดือดแล้วนะ”
วันนี้แม่ใจลอยทั้งวัน คุยด้วยก็ไม่ได้ยิน
ต้าป่าวรู้สึกเป็นห่วงอยู่ลึก ๆ แต่ก็ไม่ค่อยกล้าถามเรื่องของผู้ใหญ่
“อ๋อ ขอโทษนะต้าป่าว แม่กำลังคิดอะไรอยู่ เลยไม่ได้ฟัง” ซูเหมียนพูดอย่างจนใจ
“ไม่เป็นไรครับแม่ แม่ไม่เป็นอะไรใช่ไหมครับ ป่วยหรือเปล่า?”
พอต้าป่าวพูดจบ เอ้อร์ป่าวที่อยู่ข้าง ๆ ก็วิ่งมาหาซูเหมียน แล้วยื่นมือเล็ก ๆ อวบป้อมแตะหน้าผากเธอ
เวลาแม่จะดูว่าเธอป่วยหรือเปล่า แม่ก็ทำแบบนี้
ถ้าหน้าผากร้อนก็แปลว่าป่วย ถ้าไม่ร้อนก็ไม่ป่วย
เอ้อร์ป่าวฉลาดไม่น้อย หลังจากแตะหน้าผากซูเหมียนแล้วก็เอามือไปแตะหน้าผากตัวเองด้วย
พอแน่ใจว่าแม่ไม่ป่วย เธอจึงหันไปส่ายหน้าให้ต้าป่าว
“เด็กสองคนนี้นี่นะ”
เมื่อเห็นท่าทางของลูกทั้งสอง ซูเหมียนก็รู้สึกอบอุ่นหัวใจ
คืนนี้เธอต้องนอนกับฟู่เยี่ยนชิง ทำเอาเธอตื่นเต้นเสียจนใจลอยไปทั้งวัน
ไม่รู้เหมือนกันว่าจะคิดฟุ้งซ่านไปทำไม ฟู่เยี่ยนชิงแค่บอกว่าจะนอนห้องเดียวกัน ไม่ได้บอกว่าจะทำอะไรสักหน่อย
แต่ซูเหมียนกังวลว่า ถ้านอนด้วยกันแล้วเธอฝันประหลาดแบบนั้นอีกจะทำยังไง?
พอคิดถึงตรงนี้ ใบหน้าของซูเหมียนก็แดงขึ้นมา
“แม่ น้ำเดือดแล้วครับ” ต้าป่าวเห็นแม่เริ่มใจลอยอีกครั้ง จึงอดเตือนไม่ได้