ซูเหมียนมองเกาฉุนเหมย ใบหน้าที่อ่อนล้าปรากฏรอยยิ้มบาง ๆ
“ไม่เป็นไรแล้วค่ะ พี่สะใภ้อวี๋ไม่ต้องเป็นห่วง”
“อย่างนั้นก็ดีแล้ว อย่างนั้นก็ดีแล้ว ยังอยู่ในบ้านพักครอบครัวทหารแท้ ๆ เด็กพวกนี้ยังจะมาใช้วิธีรังแกคนอีก ใครกล้ารังแกลูกฉัน ฉันจะต้อง...”
อีกด้านหนึ่ง อวี๋จ้านตบไหล่ฟู่เยี่ยนชิงเบา ๆ “เพื่อนเอ๋ย พอมีลูกก็ต้องเจอเรื่องแบบนี้กันทั้งนั้น”
ฟู่เยี่ยนชิง: ...
“ตอนนี้คุณเพิ่งมา จะมีประโยชน์อะไร?” ฟู่เยี่ยนชิงถามเสียงเย็น
อวี๋จ้านเกาหัวอย่างกระอักกระอ่วน “พูดอย่างนั้นได้ยังไง ด้วยความสามารถของคุณ เรื่องเล็กแค่นี้จัดการไม่ได้หรือไง?”
เรื่องนี้ก็ไม่แน่เหมือนกัน ฟู่เยี่ยนชิงเป็นคนเด็ดขาดในค่ายทหาร แต่แทบไม่เคยยุ่งกับเรื่องในบ้านพักครอบครัวทหาร
“กลับบ้านก่อนแล้วค่อยคุยกัน” ฟู่เยี่ยนชิงหันไปพูดกับซูเหมียน
“ค่ะ เด็กสองคนก็เหนื่อยแล้ว กลับไปยังต้องต้มน้ำเช็ดตัวให้พวกเขาอีก”
ช่วงนี้อากาศตอนกลางคืนเริ่มเย็นลงเรื่อย ๆ เวลาออกจากบ้านพวกเขาต้องสวมเสื้อคลุม จึงไม่จำเป็นต้องอาบน้ำทุกคืน
แต่ซูเหมียนเป็นคนทางใต้ที่คุ้นกับการอาบน้ำ ต่อให้ไม่ได้อาบ อย่างไรก็ต้องใช้ผ้าขนหนูชุบน้ำเช็ดตัว ให้ร่างกายรู้สึกสดชื่นขึ้นสักหน่อย
“ได้ งั้นกลับกันก่อน มีอะไรให้ผมกับภรรยาช่วยก็บอกได้เลย” อวี๋จ้านพูดยิ้ม ๆ
พอได้ยิน เกาฉุนเหมยก็รีบพยักหน้า “ใช่ค่ะ ถ้ามีอะไรให้พวกเราช่วยก็บอกได้เลยนะคะ”