ฟู่เยี่ยนชิงจอดรถไว้หน้าโรงพยาบาล ก่อนพาซูเหมียนกับเด็กทั้งสองมุ่งตรงไปยังห้องทำงานของผู้อำนวยการฟาง
เมื่อมาถึงหน้าห้อง เขาลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะหันไปพูดกับซูเหมียนเสียงเบา “คุณกับเด็ก ๆ รอผมอยู่หน้าห้องนะ พวกเขายังเล็ก แถมยังไม่รู้อะไรเลย”
พอได้ยินเขาพูดแบบนั้น ซูเหมียนก็เข้าใจความหมายทันที
เด็กทั้งสองเฝ้ารบเร้าให้ซูเหมียนพามาหาพ่อที่ค่ายทหาร แต่ถ้ารู้ว่าฟู่เยี่ยนชิงยังต้องตรวจพิสูจน์ความเป็นพ่อกับพวกเขา เกรงว่าคงเสียใจไม่น้อย
โลกของเด็กเล็กนั้นเรียบง่าย พวกเขาอาจคิดฟุ้งซ่านไปเองว่า พ่อไม่ต้องการพวกเขาแล้วหรือเปล่า
“อืม พวกเราจะรอคุณอยู่ตรงนี้”
“ได้”
ฟู่เยี่ยนชิงเปิดประตูห้องทำงานของผู้อำนวยการฟาง พอก้าวเข้าไปก็ปิดประตูตามหลัง
ต้าป่าวกับเอ้อร์ป่าวมองตามเขาเข้าไป ดวงตากลมโตทั้งคู่เต็มไปด้วยความสงสัย
“แม่ครับ พ่อเข้าไปทำอะไรเหรอ?”
“พ่อเข้าไปคุยธุระกับคุณลุงผู้อำนวยการฟางนิดหน่อย พวกเรารอพ่ออยู่ตรงนี้สักพักนะ ได้ไหม?”