ซูเหมียนเห็นฉินเจี่ยนจือก็รีบยิ้มทักทาย “ฉินเจี่ยนจือ? ไม่ได้เจอกันตั้งนานนะ”
ฉินเจี่ยนจือกลับเหลือบมองฟู่เยี่ยนชิง ก่อนตอบด้วยรอยยิ้มที่ยากจะอ่าน “นั่นสิ ไม่ได้เจอกันนานจริง ๆ ช่วงนี้คุณยุ่งอะไรอยู่เหรอ ไม่เห็นออกมาเดินแถวนี้เลย”
พอได้ยินคำพูดนั้น สีหน้าของฟู่เยี่ยนชิงที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ก็หม่นลงทันที
ฉินเจี่ยนจือพูดแบบนี้ ไม่ได้หมายความว่าเขาเฝ้ารอให้ซูเหมียนปรากฏตัวมาตลอดหรอกหรือ?
ซูเหมียนกลับไม่ทันสังเกตว่ามีอะไรผิดปกติ เธอยิ้มตอบว่า “ถ้าไม่มีธุระอะไร ปกติฉันก็ไม่ค่อยออกมาเดินหรอกค่ะ”
ฉินเจี่ยนจือไม่ได้แปลกใจกับคำตอบของซูเหมียน แต่ถ้าเป็นอย่างนั้น เขาก็คงหาโอกาสเจอเธอได้ยากแล้ว
“เรื่องที่ผมเคยคุยกับคุณคราวก่อน คุณไม่คิดจะลองพิจารณาดูจริง ๆ เหรอ?” ฉินเจี่ยนจือถามอีกครั้ง
เรื่องที่คุยกันคราวก่อน? ซูเหมียนงุนงงไปเล็กน้อย พอนึกทบทวนก็จำได้ทันทีว่าฉินเจี่ยนจือเคยชวนเธอไปช่วยดูแลโรงน้ำชา
ซูเหมียนยังไม่ทันตอบ ฟู่เยี่ยนชิงก็เอ่ยถามขึ้นก่อน “เรื่องอะไรเหรอ?”
ฉินเจี่ยนจือยิ้มมองฟู่เยี่ยนชิง แล้วพูดว่า “ตอนนี้ธุรกิจของคนทั่วไปกำลังไปได้สวย ซูเหมียนเองก็อยากหาอะไรทำ ผมเลยคิดว่าเธอน่าจะมาทำงานกับผม โรงน้ำชาของผมอยู่ใกล้ค่ายทหารของพวกคุณ แถมผมก็ต้องการคนมาช่วยดูแลด้วย ผมว่าเหมาะกับซูเหมียนดี”
ฟู่เยี่ยนชิงหัวเราะเย็นชา ก่อนตอบว่า “ภรรยาของผมไม่จำเป็นต้องออกไปทำงาน”