กว่าซูเหมียนจะยกผ้าที่ย้อมเสร็จขึ้นมา ฟ้าก็มืดแล้ว
เพราะแสงไม่ค่อยดี ซูเหมียนจึงไม่แน่ใจว่าย้อมสีได้ทั่วถึงหรือเปล่า คงต้องรอพรุ่งนี้ค่อยตรวจดูให้ละเอียด
ฟู่เยี่ยนชิงช่วยยกผ้าที่ย้อมแล้วไปตากไว้ในลานบ้าน จากนั้นก็ถามว่า “ผ้าเยอะขนาดนี้ ต้องทำตั้งนานเลยหรือเปล่า?”
ซูเหมียนส่ายหน้า ก่อนตอบว่า “ไม่นานหรอก น่าจะทำเสร็จในสองสามวัน ตอนนี้ฉันหาวิธีได้แล้ว เลยทำได้เร็วขึ้น ไม่ต้องห่วงนะ”
ฟู่เยี่ยนชิงอยากบอกเธอว่าอย่าทุ่มเวลาและแรงกายทั้งหมดให้กับเรื่องนี้จนเหนื่อยเกินไป
แต่เขาก็แค่คิด สุดท้ายไม่ได้พูดอะไรออกมา
ตลอดสามวันติด ซูเหมียนแทบไม่ได้ออกจากบ้าน
งานในบ้านทั้งหมดเป็นหลิวเสวี่ยที่จัดการ แม้แต่อาหารก็เป็นหลิวเสวี่ยทำ
แน่นอนว่าเธอทำตามวิธีผัดอาหารของซูเหมียน
ทั้งที่ใช้วิธีเดียวกันแท้ ๆ แต่รสชาติกลับต่างกันมาก
ส่วนสาเหตุนั้น ซูเหมียนเองก็ไม่ค่อยเข้าใจ
แต่เรื่องแบบนี้ก็เกิดขึ้นไม่ใช่ครั้งสองครั้งแล้ว เมื่อก่อนอยู่บ้าน ทั้งที่ทำอาหารด้วยวิธีเดียวกันแท้ ๆ แต่ฝีมือของซูเหมียนกลับอร่อยกว่าพวกพี่ชายเสมอ
ตอนนี้ซูเหมียนกำลังมั่นใจกับการค้าขายอย่างเต็มที่ จนแทบจะลอยแล้ว แค่สามวันก็ใช้ผ้าที่มีทำเครื่องประดับผมออกมาได้ราวสี่สิบชิ้น
เธอตั้งใจว่าจะลองเอาเครื่องประดับผมชุดนี้ไปขายดูก่อน
ถ้าจะออกไปขายของ พาเด็กสองคนไปด้วยคงไม่สะดวกแน่