“พรุ่งนี้เช้าต้องเข้าเมืองอีกแล้ว งั้นคืนนี้ฉันจะบอกต้าป่าวกับเอ้อร์ป่าวให้นอนเร็วหน่อย” ซูเหมียนเอ่ยขึ้น
“ไม่ต้องหรอก พรุ่งนี้ให้พวกเขาไปอยู่บ้านอวี๋จ้านสักพัก ให้พี่สะใภ้อวี๋ช่วยดูแลก็พอ”
พาเด็กสองคนไปด้วยก็เมารถกันอีก จะให้พวกเขาต้องลำบากไปทำไม
“งั้นเดี๋ยวฉันถามพวกเขาก่อนว่าอยากรออยู่ที่บ้านไหม” ซูเหมียนตอบ
“อืม ได้” ฟู่เยี่ยนชิงพยักหน้ารับ
เด็กสองคนเพิ่งย้ายมาอยู่บ้านพักครอบครัวทหารได้ไม่นาน ไม่แน่ว่าพวกเขาอาจไม่อยากห่างจากซูเหมียน
ตอนนี้ในบ้านมีเพียงซูเหมียนกับฟู่เยี่ยนชิง อีกทั้งพรุ่งนี้ทั้งคู่ก็จะเข้าเมืองไปจดทะเบียนกัน บรรยากาศจึงชวนให้ซูเหมียนรู้สึกแปลก ๆ อยู่บ้าง
เธอกระแอมเบา ๆ ก่อนเอ่ยว่า “เด็กสองคนนั่นออกไปเล่น เดี๋ยวกลับมาตัวมอมแมมแน่ ฉันต้มน้ำร้อนไว้ให้พวกเขาล้างมือกับล้างเท้าดีกว่า”
ฟู่เยี่ยนชิงพยักหน้า “อืม ให้ผมช่วยนะ พอดีไม่มีอะไรทำอยู่แล้ว”
ซูเหมียน: …
พูดตามตรง อยู่กับฟู่เยี่ยนชิงแล้วเธอทำตัวไม่ถูกจริง ๆ อยู่คนเดียวยังสบายใจกว่าเสียอีก
แต่ในเมื่ออีกฝ่ายบอกว่าจะช่วย ซูเหมียนก็ปฏิเสธไม่ลง
ทั้งสองคนเดินไปที่ครัว ซูเหมียนเป็นคนก่อไฟ ส่วนฟู่เยี่ยนชิงล้างหม้อแล้วตักน้ำใส่
ไม่นานน้ำก็เริ่มเดือด
ทั้งคู่อยู่ในครัวด้วยกัน ซูเหมียนไม่รู้จะคุยอะไรกับฟู่เยี่ยนชิง จึงนั่งยอง ๆ อยู่กับพื้นอย่างกระอักกระอ่วนจนแทบอยากเอานิ้วเท้าขุดดินหนี
เธอก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไมจู่ ๆ ฟู่เยี่ยนชิงถึงเสนอจะเข้าครัวมาช่วย ทั้งที่ก่อนหน้านี้เขามักกลับห้องไปทำธุระของตัวเอง