ฟู่เยี่ยนชิงกลับมาถึงหน้าบ้านพอดี เขาเห็นนายทหารหลายคนยังยืนอ้อยอิ่งอยู่หน้าประตูรั้ว จึงเดินเข้าไปถามว่า “พวกคุณกำลังดูอะไรกันอยู่ครับ?”
พอเห็นฟู่เยี่ยนชิง ทุกคนต่างก็อดเบิกตากว้างไม่ได้
“เอ๊ะ ท่านผู้บังคับการฟู่ ผมก็ว่าแล้วว่าที่นี่เป็นบ้านคุณ บ้านคุณทำอะไรกินครับ หอมมากเลย” นายทหารคนหนึ่งยิ้มถาม
ฟู่เยี่ยนชิงเหลือบมองบ้านตัวเอง เขาเองก็ไม่รู้ว่าซูเหมียนทำอะไรกินบ้าง
อาหารทางเหนือกับทางใต้แตกต่างกัน แต่ต้องยอมรับว่าทุกครั้งที่ซูเหมียนทำอาหารออกมา ล้วนถูกปากเขาและอร่อยมาก
“ผมก็ไม่รู้เหมือนกันว่าภรรยาผมทำอะไรกินอยู่ในบ้าน พวกคุณอยากเข้าไปดูไหมครับ?” ฟู่เยี่ยนชิงถาม
ใครจะกล้าเข้าไปดูในบ้านคนอื่นกัน แถมยังจะไปดูว่าเขากินอะไรเป็นมื้อกลางวันอีก
พอได้ยินดังนั้น นายทหารคนอื่น ๆ ต่างก็โบกมือปฏิเสธ
“ไม่ต้องหรอกครับ แค่รู้สึกว่ากลิ่นหอมดี เลยถามดูเท่านั้นเอง”
“เอ่อ ผมรู้สึกหิวแล้ว ขอตัวกลับบ้านก่อนนะครับ”
“ผมก็เหมือนกัน กลับก่อนนะครับท่านผู้บังคับการฟู่”
พูดจบ นายทหารหลายคนที่เมื่อครู่ยังยืนล้อมอยู่หน้าประตูรั้วบ้านฟู่เยี่ยนชิงก็พากันวิ่งหายไปอย่างรวดเร็ว
ฟู่เยี่ยนชิงมองตามแผ่นหลังของพวกเขาอย่างจนใจเล็กน้อย
จากนั้นเขาก็นึกถึงเรื่องน่าขันบางอย่างขึ้นมา มุมปากจึงยกขึ้นอย่างอดไม่ได้
ขณะนั้น เอ้อร์ป่าวที่กำลังรีบกินข้าวเดินออกมาจากห้องโถง พอเห็นว่าพ่อกลับมาแล้วและยืนอยู่หน้าประตูรั้ว ก็รีบพุ่งออกจากบ้านด้วยความตื่นเต้น