มีอยู่เรื่องหนึ่งที่เธอไม่ค่อยเข้าใจ
“พ่อ ในเมื่อกู้หนิงกำลังจะลงชนบท แล้วทำไมพวกเรายังต้องย้ายไปด้วยล่ะคะ?”
พอนึกถึงสีหน้าอวดดีของกู้หนิงเมื่อครู่ กู้ชิงชิงก็รู้สึกเดือดดาลขึ้นมา
คุณปู่ดีกับเธอจริง ๆ
ปากก็บอกว่าไม่สนใจสายเลือด แต่กลับยกของดีทุกอย่างให้กู้หนิง ไม่เคยนึกถึงเธอเลยสักนิด
“เบื้องบนจับตาตระกูลกู้แล้ว ต่อให้ระมัดระวังแค่ไหน การโยกย้ายทรัพย์สินจำนวนมากออกไปก็ยากจะไม่เป็นที่สังเกต
เราต้องหาคนมาล่อสายตา” พ่อกู้พูดเพียงเท่านี้ ไม่ได้อธิบายให้ชัดเจนไปกว่านั้น
ที่เขายอมย้ายออกไปง่าย ๆ ก็เพราะตั้งใจใช้กู้หนิงเป็นโล่กำบัง
พอถึงตอนนั้น เขาก็ออกจากเมืองหูซื่อไปถึงเซียงเจียง ฟ้าสูงแผ่นดินกว้าง ใครก็ทำอะไรเขาไม่ได้
แต่กู้หนิงไม่เหมือนกัน
*
วันรุ่งขึ้น
กู้หนิงเพิ่งออกจากมิติวิเศษ หลังปลูกผักเสร็จ ก็ได้ยินเสียงเคาะประตูรัวเร็ว
เธอเดินไปเปิดประตูอย่างไม่รีบร้อน ภาพที่เห็นคือใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความโกรธของกู้ชิงชิง
“ทำไมเธอถึงเปลี่ยนกุญแจบ้าน รู้ไหมว่าพวกเรายืนอยู่ตรงนี้นานแค่ไหนแล้ว?”
กู้ชิงชิงเปิดปากมาก็ซักไซ้ ทั้งที่ตัวเองไม่มีเหตุผลแต่กลับทำท่าขึงขัง
“เช้าตรู่ก็ได้ยินเสียงหมาเห่า น่ารำคาญจริง ๆ
ฉันเปลี่ยนกุญแจบ้านตัวเองแล้วมันเกี่ยวอะไรกับเธอ อีกอย่าง ฉันก็ทำตามที่พวกเธอสอนมานั่นแหละ”
กู้หนิงกอดอกพิงขอบประตู น้ำเสียงเย็นเยียบ
“เธอด่าฉันว่าเป็นหมาเหรอ…” กู้ชิงชิงพูดไม่ออก