กู้หนิงงดงามราวกับนางฟ้าบนสวรรค์ ดูบอบบางอ่อนแอ แค่เห็นก็รู้แล้วว่าไม่ใช่คนที่เหมาะกับงานใช้แรง
เธอเองก็มีงานประจำ ตำแหน่งนักแปลในร้านหนังสือนั้นสบายและมีหน้ามีตา ต่อให้มีเงินก็ใช่ว่าจะหามาได้ง่าย ๆ
แต่ตอนนี้เธอกลับยกงานดี ๆ แบบนี้ให้กู้ชิงชิง แล้วไปชนบทเสียเอง
นี่มันไม่ใช่เรื่องเหลวไหลหรอกหรือ
ถ้าถามพวกเขา รูปร่างกำยำของกู้ชิงชิงเหมาะจะไปชนบทมากกว่ากู้หนิงเสียอีก
ยิ่งไปกว่านั้น งานนักแปลในร้านหนังสือไม่ใช่ใครก็ทำได้
ต้องมีความรู้ เข้าใจภาษาต่างประเทศ แถมยังต้องหน้าตาดีด้วย
พูดกันตามตรง กู้ชิงชิงไม่มีอะไรตรงตามคุณสมบัติสักข้อ
หน้าตาก็ทำได้แค่เรียกว่าสะสวย
กู้ชิงชิงสังเกตเห็นสายตาแปลก ๆ ที่มองมาทางตัวเอง ก็โกรธจนกัดฟันกรอด
เธอสู้กู้หนิงตรงไหนไม่ได้กัน
คนพวกนี้ตาบอดกันหมดหรือไง
กู้หนิงหัวเราะเบา ๆ สองครั้ง ไม่สนใจคำพูดของพ่อกู้เลยสักนิด
“ฉันเคยตกลงตอนไหนว่าจะยกงานให้กู้ชิงชิง
คุณกู้ ฉันรู้ว่าคุณลำเอียงมาตลอด ไม่เคยทำดีกับลูกสาวแท้ ๆ อย่างฉัน
แต่กลับยอมทำตัวหน้าด้านหน้าทน ประคบประหงมลูกคนอื่นราวกับเป็นแก้วตาดวงใจ แถมยังบีบให้ฉันตัดขาดกับคุณ
แต่นี่เป็นเรื่องใหญ่ที่เกี่ยวกับอนาคตของฉัน คุณจะอาศัยสถานะพ่อมาบังคับให้ฉันยกงานแล้วไปชนบทไม่ได้”
“เธอรับเงินไปตั้งหนึ่งหมื่นหยวน แล้วตกลงว่าจะไปชนบท ตอนนี้ทำไมกลับคำล่ะ”
กู้ชิงชิงไม่คิดว่ากู้หนิงจะโยนความผิดกลับมาใส่เธอ ทั้งที่รับเงินไปแล้วกลับผิดคำพูด
ชื่อเสียงของครอบครัวพวกเขาถูกกู้หนิงทำลายจนแทบไม่เหลือแล้ว