ที่ปากทางเข้าหมู่บ้านตระกูลเสิ่นในเวลานี้
เสิ่นอิ่งหวยพิงลำต้นไม้ ไม่ขยับไปไหนแม้แต่ก้าวเดียว สายตาคอยมองไปทางปากทางเข้าหมู่บ้านเป็นระยะ ก่อนจะหันกลับมาอย่างเบื่อหน่าย
เขาสวมเสื้อลายดอกสีสันสดใส ปลดกระดุมคอหลวม ๆ เผยให้เห็นไหปลาร้าที่ได้รูป
มือใหญ่กว้างยกขึ้นเสยผมหน้าม้าอย่างลวก ๆ เผยให้เห็นดวงตาดอกท้อที่แฝงรอยยิ้มบาง ๆ
“พี่หวย ยืนอยู่ตรงปากทางเข้าหมู่บ้านทั้งวันแล้ว วิวตรงนี้สวยขนาดนั้นเลยเหรอ? ดูมานานกว่า 20 ปีแล้วนะ”
ลูกน้องที่อยู่ข้างหลังเดินวนไปมา แววตาเต็มไปด้วยความไม่เข้าใจ
วันนี้พี่หวยของเขาถึงกับตั้งใจแต่งตัวเป็นพิเศษ แค่เพื่อมายืนดูวิวที่ปากทางเข้าหมู่บ้าน
ถ้าไม่รู้คงนึกว่ามาดูตัวอยู่ตรงนี้
“ก็ไม่เลว”
เสิ่นอิ่งหวยปรายตามองเขา น้ำเสียงเนือย ๆ มุมปากยกขึ้นคล้ายยิ้มคล้ายไม่ยิ้ม ทั่วร่างแผ่กลิ่นอายอันธพาลออกมา
เจียงเหลยมองจนรู้สึกหมั่นไส้
ถึงพี่หวยจะมีชื่อเสียงเรื่องความดุร้าย แต่หน้าตาขาวสะอาดแบบคุณชายก็ยังดึงดูดสาว ๆ ได้ดี
ไม่เหมือนเขา ที่หาแฟนสักคนยังไม่ได้
“ตรงไหนไม่เล่าครับ มีแต่ต้นไม้กับทราย จะมีวิวอะไรให้ดู” เจียงเหลยพึมพำเสียงเบา
คราวนี้ไม่ใช่แค่หมั่นไส้ แม้แต่ขาก็เมื่อยไปหมดแล้ว
เสิ่นอิ่งหวยกระตุกมุมปาก ขี้เกียจจะสนใจเขา แต่หางตากลับเหลือบมองทางดินสายเล็กตรงปากหมู่บ้านอีกสองครั้งอย่างห้ามไม่อยู่
นานขนาดนี้แล้วยังมาไม่ถึง หรือระหว่างทางจะเกิดเรื่องอะไรขึ้นนะ?
แต่ในจดหมายก็ย้ำไว้เป็นพิเศษว่าอย่าให้แม่ไปรับเธอ