บทที่ 28 สุดท้ายลูกสาวก็เหมือนน้ำที่สาดออกไปแล้ว
แม่เสิ่นเดินวนไปมาอยู่ในห้อง คอยชะโงกหน้าออกไปมองข้างนอกเป็นระยะ
เดิมทีเธอตั้งใจจะไปรอรับลูกด้วยตัวเองที่ปากทางเข้าหมู่บ้าน แต่ลูกชายคนที่สามอาสารับหน้าที่นี้ไปก่อน
เธอคิดว่าให้พี่น้องได้ทำความคุ้นเคยกัน จึงตอบตกลง
พอดีงานในไร่นายังทำไม่เสร็จ เธอจึงตั้งใจทำให้ได้คะแนนแรงงานเพิ่มอีกหน่อย พอถึงปลายปีก็จะได้ส่วนแบ่งธัญพืชมากขึ้น
ถึงตอนนั้นยังแบ่งบางส่วนไปแลกเป็นข้าวแป้งชั้นดีได้อีก
ลูกสาวตัวน้อยแสนอ่อนหวานของเธอจะต้องไม่ลำบากไปกับเธอ
แม่เสิ่นคิดเผื่อไว้รอบคอบ ทั้งอาหาร เสื้อผ้า และของใช้ ล้วนจัดเตรียมให้กู้หนิงไว้อย่างดี
แต่รออยู่ตั้งนานก็ยังไม่เห็นแม้แต่เงา แม่เสิ่นกระวนกระวายราวกับถูกแมวข่วนหัวใจ จนรู้สึกคันยุบยิบไปหมด
ท่าทางร้อนใจอยากพบลูกของเธอตกอยู่ในสายตาของอีกคน เสิ่นถิงเห็นแล้วรู้สึกขัดตาเหลือเกิน
พอลูกสาวแท้ ๆ กลับมา เธอก็คงหมดความหมายแล้วสินะ
คนอื่น ๆ ก็คิดไม่ต่างกัน
“ก็แค่เด็กผู้หญิงคนหนึ่งแท้ ๆ ยังจะเอามาทะนุถนอมเหมือนสมบัติล้ำค่า สุดท้ายก็ต้องแต่งออกไปอยู่ดี”
ย่าเสิ่นบ่นพึมพำอย่างไม่พอใจสองสามคำ
ห้องนั้นสว่างและกว้างขวาง เหมาะจะให้หลานชายคนโตของเธออยู่ที่สุด
แต่เสิ่นหงอิงที่ปกติว่าง่ายและเชื่อฟังเธอกลับไม่ยอม ไม่ว่าอย่างไรก็ไม่ให้
ตลอดหลายปีที่ผ่านมาเธอวางอำนาจจนชิน นี่เป็นครั้งแรกที่ถูกปฏิเสธ อารมณ์ของย่าเสิ่นจึงไม่ต้องพูดถึง
เธอตั้งใจจะร้องไห้ โวยวาย แล้วขู่ผูกคอตายเพื่อบีบให้เสิ่นหงอิงยอม
ก่อนหน้านี้ก็ใช่ว่าไม่เคยทำ ขอแค่ได้สิ่งที่ต้องการก็พอ