โจวหยางมองลู่เยี่ยนชวนที่ยืนอยู่ข้างกู้หนิง แล้วก็รู้สึกแสบตาขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก
ทำไมสองคนนี้ถึงดูเหมาะสมกันขนาดนี้นะ
อีกอย่าง วันนี้ผู้กองลู่ดูเหมือนจะไม่เหมือนปกติอยู่บ้าง
เขาส่ายหน้า สลัดความคิดฟุ้งซ่านออกจากหัว
จัดการเรื่องสำคัญก่อนดีกว่า
กู้หนิงฟาดอิฐใส่อู๋เทียนจนเขามึนตาพร่า ร่างอ่อนยวบเซถลาล้มไปข้างหน้า เข็มฉีดยาในมือก็ร่วงลงพื้นตามเสียงกระแทก
“ยังคิดจะวางแผนเล่นงานฉันอีกเหรอ รอชาติหน้าเถอะ”
กู้หนิงเตะเขาไปสองที ดวงตาไม่เหลือแววตื่นตระหนกเหมือนเมื่อครู่อีกแล้ว
ป้าคนหนึ่งที่อยู่ข้าง ๆ รู้ตัวว่ามีบางอย่างผิดปกติ จึงทิ้งหญิงสาวที่ถูกวางยาจนหมดสติไว้ แล้วหันหลังวิ่งหนีสุดชีวิต
กู้หนิงหัวเราะเยาะ ก่อนก้มเก็บอิฐที่เพิ่งใช้จัดการคนขึ้นมาอย่างลวก ๆ
เธอชั่งน้ำหนักมันในมือสองครั้ง แล้วเหวี่ยงออกไปสุดแรง
เสียงดังกร๊อบ อิฐที่พุ่งออกไปกระแทกเข้าที่ขาของป้าคนนั้น
ร่างของเธอเสียหลัก พุ่งคะมำลงกับพื้นอย่างควบคุมไม่ได้
ช่วงเวลาเพียงครู่เดียว โจวหยางก็พาตำรวจรถไฟเข้ามาจับตัวเธอไว้ได้
ส่วนหญิงสาวที่ถูกวางยาจนหมดสติ ก็ถูกพาตัวส่งโรงพยาบาล
หลังจากสอบปากคำ พวกเขาจึงรู้ว่าป้าคนนั้นแซ่หลิว เป็นหัวหน้าระดับย่อยคนหนึ่งในแก๊งค้ามนุษย์
เธอติดต่อกับอู๋เทียนมาตลอด คอยเล็งหญิงสาวหน้าตาสะสวยเป็นพิเศษ
วิธีการที่ใช้ก็แทบไม่ต่างกัน
กู้หนิงตกเป็นเป้าหมายของพวกเขาตั้งแต่ขึ้นรถไฟ
เพียงแต่พวกเขาคิดไม่ถึงว่าผู้หญิงคนนี้จะหลอกยาก แถมยังทำให้พวกเขาพลาดท่าเสียเอง
ป้าหลิวสารภาพทุกอย่าง
ทั้งยังให้เบาะแสเกี่ยวกับแก๊งค้ามนุษย์และหญิงสาวที่ถูกลักพาตัวไปด้วย