พอเห็นดังนั้น แม่เสิ่นก็ขมวดคิ้วทันที ก่อนปัดมือของเสิ่นถิงที่คล้องแขนตัวเองออก น้ำเสียงเต็มไปด้วยความไม่พอใจ
“ถิงถิง แม่จะแนะนำให้รู้จัก นี่คือลูกสาวแท้ ๆ ของแม่ กู้หนิง
ต่อไปเธอก็เป็นคนในบ้านนี้เหมือนกัน คราวหน้าอย่าทำอะไรโผงผางแบบนี้อีก ถ้าชนคนเข้าจะไม่ดี”
เมื่อหันมาหากู้หนิง คิ้วที่ขมวดแน่นของแม่เสิ่นก็คลายออกทันที เธอมองสำรวจกู้หนิงตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยสีหน้ากังวล
“แม่ หนูไม่เป็นไรค่ะ”
กู้หนิงยิ้มให้ ไม่ได้เก็บมาใส่ใจ
แต่พอเห็นท่าทีของแม่เสิ่น รอยยิ้มบนใบหน้าของเธอก็อดลึกซึ้งขึ้นไม่ได้
ส่วนเสิ่นถิงกลับยืนนิ่งตัวแข็ง รอยยิ้มบิดเบี้ยวจนแทบเหมือนกำลังร้องไห้
“คุณอา เมื่อกี้หนูไม่เห็นว่ากูหนิงน้องสาวยืนอยู่ตรงนี้ค่ะ
หนูก็ไม่รู้ว่าร่างกายเธออ่อนแอขนาดนั้น แค่ชนเบา ๆ ก็อาจเกิดเรื่องขึ้นได้”
เสิ่นถิงแอบไม่พอใจอยู่ในใจ
ก็แค่ชนทีเดียวเอง จะทำให้เป็นอะไรไปได้ยังไง
“น้องกูหนิง ขอโทษจริง ๆ นะคะ
เมื่อกี้หนูเป็นห่วงว่าคุณอาจะทำงานมาทั้งวันแล้วยังไม่ได้กินข้าว กลัวว่าจะเป็นอะไรไป ก็เลยรีบร้อนไปหน่อย”
พอเห็นใบหน้าของกู้หนิง เสิ่นถิงก็แทบกัดฟันจนแตก
เธอไม่คิดเลยว่าผู้หญิงคนนี้จะสวยขนาดนี้
สมแล้วที่โตมาในเมือง เป็นคุณหนูที่ถูกเลี้ยงดูมาอย่างทะนุถนอม เสื้อผ้ากับรองเท้าที่ใส่ล้วนเป็นของหายากที่หาซื้อในแถบนี้ไม่ได้
แม้จะลงชนบทมาเป็นปัญญาชนหญิง เธอก็ยังแต่งตัวสวยสะพรั่ง ดูยั่วยวนราวกับจิ้งจอกสาว
ดูจากความรักที่คุณอามีให้เธอแล้ว เกรงว่าแม้แต่งานในไร่นาก็คงไม่ต้องทำ