กู้หนิงกอดอก มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย ราวกับได้ยินเรื่องตลก เสียงหัวเราะใสกังวานหลุดออกมาจากลำคอ
“แม่ลูกคู่นี้แย่งห้องของฉันไป ทั้งยังร่วมมือกับคนอื่นที่โรงเรียนเพื่อกีดกันฉัน ทำลายชื่อเสียงฉัน
แล้วยังขโมยกำไลหยกที่แม่ทิ้งไว้ให้ฉันอีก นี่น่ะหรือความหวังดีที่คุณพูดถึง?
คุณกู้ ถึงตาจะบอดก็ยังมีชีวิตอยู่ได้ แต่ถ้าสมองไม่มีแล้ว ก็ไม่เหลืออะไรแล้ว
ส่วนเรื่องหมั้นหมายกับตระกูลเจียง ฉันจะถอนหมั้นแน่นอน แต่ไม่ใช่เจียงเจี้ยนกั๋วไม่เอาฉัน เป็นฉันต่างหากที่ไม่เอาเขา”
คำพูดหนักแน่นดังก้อง ทำให้พ่อกู้เดือดดาลจนตัวสั่น นิ้วที่ชี้ไปยังกู้หนิงสั่นระริก
“วันนี้ฉันจะตีแกจนกว่าจะยอมเปลี่ยนคำพูด!”
เขาก้าวฉับ ๆ เข้ามาอย่างเกรี้ยวกราด เพลิงโทสะในดวงตายิ่งลุกโชนขึ้นเรื่อย ๆ
ไป๋โหรวเห็นเช่นนั้น แววตาวูบไหวอย่างพึงพอใจ ทว่าบนใบหน้ากลับแสร้งทำเป็นกังวล เธอจับมือกู้หนิงไว้แล้วเกลี้ยกล่อม “หนิงหนิง รีบขอโทษพ่อเถอะ
พ่อแม่ไม่มีทางผิดหรอก ที่เขาทำก็เพราะหวังดีกับเธอ
เรื่องที่ตระกูลเจียงถอนหมั้นกับเธอแพร่ออกไปแล้ว ต่อไปคงหาคู่แต่งงานยากนะ
อีกอย่าง เรื่องนี้เธอเองก็ผิดเหมือนกัน
รองผู้บังคับกองร้อยเหลียงเสียสละชีวิตเพื่อให้เจียงเจี้ยนกั๋วมีทายาท เขารู้สึกผิดเลยคอยดูแลพี่สะใภ้ที่เป็นม่ายบ้างก็เป็นเรื่องธรรมดา
ผู้หญิงถ้าแข็งกร้าวเกินไป ไม่รู้จักเข้าใจผู้ชาย หัวใจของเขาย่อมเอนเอียงไปทางอื่นได้
ฟังคำแนะนำของน้าสักหน่อยนะ เปลี่ยนนิสัยแบบนี้เสีย
ลดทิฐิลงแล้วพูดดี ๆ สักสองสามคำ พอเขาใจอ่อนก็จะยกโทษให้เธอเอง...อ๊ะ!”
ไป๋โหรวร้องเสียงหลง ยังพูดไม่ทันจบก็ถูกตบฉาดเข้าอย่างจัง แก้มขวาบวมขึ้นมาทันตา
“หนวกหู”
กู้หนิงชักมือกลับ แล้วเหลือบมองเธออย่างเย็นชา
ไป๋โหรวกุมแก้ม ถอยหลังไปสองก้าวโดยไม่รู้ตัว แววตาของกู้หนิงทำให้เธอตกใจไม่น้อย
แต่ในวินาทีถัดมา ความหวาดกลัวในใจก็แปรเปลี่ยนเป็นความโกรธ
เธอถูกกู้หนิงยัยโง่นี่ตบเข้าให้แล้ว!
ไป๋โหรวโกรธจนแทบอกแตก แต่สีหน้ากลับไม่แสดงออก เธอฝืนยิ้ม ทำท่าราวกับต้องกล้ำกลืนความเจ็บช้ำ
“ถ้าทำแบบนี้แล้วหนิงหนิงจะเลิกเข้าใจฉันผิด และไม่ทำให้พ่อลูกต้องบาดหมางกัน ฉันโดนตบสักครั้งก็ไม่เป็นไรหรอก”
กู้หนิงรู้สึกว่าประโยคนี้คุ้นหูอย่างบอกไม่ถูก ภาพของไป๋ซือเหยาพลันผุดขึ้นมาในหัว
สมกับเป็นอาหลานกันจริง ๆ ความสามารถในการเสแสร้งช่างเหมือนกันไม่มีผิด
เมื่อเห็นกู้หนิงไม่เล่นตามเกม เพียงมองพวกเธอด้วยรอยยิ้มคล้ายยิ้มคล้ายไม่ยิ้ม
แววตาของกู้ชิงชิงพลันฉายความเคียดแค้น ก่อนจะลอบสบตากับไป๋โหรว
“กู้หนิง เธอทำเกินไปแล้ว อย่างไรแม่ฉันก็เป็นผู้ใหญ่ของเธอ ต่อให้ไม่พอใจแม่ฉันแค่ไหนก็ไม่ควรลงไม้ลงมือ
คุณอากู้ก็ยืนอยู่ตรงนี้ เธอเห็นเขาอยู่ในสายตาบ้างไหม? ตอนนี้บ้านกู้ไม่ใช่ที่ที่เธอจะมาชี้นิ้วสั่งการได้แล้ว”
ประโยคสุดท้ายแทงใจพ่อกู้เข้าอย่างจัง
เขาถลึงตา มองกู้หนิงอย่างอาฆาต ก่อนก้าวยาว ๆ เข้าไปหาแล้วยกฝ่ามือขึ้นสูง
“นังตัวดี วันนี้ฉันจะสั่งสอนแกให้รู้จักเคารพผู้ใหญ่!”
ฝ่ามือแหวกอากาศพุ่งเข้าหาใบหน้า กู้หนิงหรี่ตาลง วูบตัวหลบไปด้านข้าง
มืออีกข้างคว้าเสื้อของไป๋โหรวแล้วกระชากเธอเข้ามาตรงหน้า
“เพียะ!”
เสียงตบดังสนั่นก้องไปทั่วห้องรับแขก
แก้มอีกข้างที่เดิมยังไร้รอยของไป๋โหรวถูกตบจนหันไปด้านข้าง รอยฝ่ามือขนาดใหญ่ปรากฏบนแก้ม
รอยยิ้มสะใจของกู้ชิงชิงแข็งค้าง บรรยากาศชะงักงันไปชั่วขณะ
พ่อกู้เองก็ไม่คิดว่าจะเกิดเรื่องแบบนี้ สีหน้าเขาทั้งซีดทั้งเขียว ดูน่าขันไม่น้อย
“ขอโทษนะคะคุณน้า เมื่อกี้ฉันร้อนใจไปหน่อย เลยดึงคุณน้ามา
ไม่คิดเลยว่าคุณกู้จะไม่เว้นแม้แต่คุณน้า ตบแรงขนาดนี้ คงต้องใช้เวลาสักสามถึงห้าวันกว่าจะหาย
ฉันแค่ล้อเล่นเอง คุณน้าคงไม่ถือสาหรอกใช่ไหมคะ?” กู้หนิงเลิกคิ้ว กลั้นหัวเราะไว้ในใจ
ไป๋โหรวหน้าบวมปูดเหมือนหัวหมู ในใจขุ่นแค้นเหลือทน แต่ก็ยังบังคับตัวเองให้ฝืนยิ้มออกมา
“เธอไม่เป็นอะไรก็ดีแล้ว คนในครอบครัวเดียวกัน ไม่ต้องเกรงใจกันขนาดนั้นหรอก”
ได้ยินน้ำเสียงกัดฟันพูดของไป๋โหรว กู้หนิงก็รู้สึกสบายใจขึ้นไม่น้อย
เธอชอบเห็นแม่ลูกคู่นี้แค้นเธอจนแทบกัดฟัน แต่ก็ยังต้องแสร้งทำเป็นใจกว้างแบบนี้
พ่อกู้ยังอยากจะระเบิดอารมณ์ แต่ไป๋โหรวดึงชายเสื้อเขาไว้ เมื่อนึกถึงเรื่องสำคัญ เขาจึงได้แต่ข่มไฟโกรธในใจลง
“เห็นแก่หน้าคุณน้าไป๋ ฉันจะไม่ถือสาแกก็แล้วกัน
แต่เพื่อเป็นการชดเชย แกต้องยกงานให้ชิงชิง แล้วลงชนบทไปทบทวนตัวเองให้ดี
รออีกสักพัก ฉันจะหาทางซื้องานให้สักตำแหน่ง แล้วค่อยพาแกกลับเข้าเมือง”
ตอนนี้สถานการณ์ภายนอกยิ่งตึงเครียดขึ้นทุกที เขาต้องจัดการให้กู้ชิงชิงเรียบร้อยก่อนจะย้ายทรัพย์สินทั้งหมดออกไปได้อย่างสมบูรณ์
“ชิงชิงไม่มีพ่อมาตั้งแต่เด็ก จึงขาดความรู้สึกมั่นคง สุขภาพก็ไม่ดีเท่าแก ลงชนบทไม่ไหว
พวกแกเป็นพี่น้องกัน ก็ควรช่วยเหลือเกื้อกูลกัน
ก็แค่กำไลวงเดียว ถือว่าแกยกให้ชิงชิง อย่าใจแคบไปหน่อยเลย”
เขาพูดเองเออเอง ไม่ทันสังเกตสีหน้าเย้ยหยันของกู้หนิงเลยแม้แต่น้อย
ทุกคนต่างจับจ้องงานของเธอ หวังจะรีดเอาผลประโยชน์สุดท้ายจากเธอไปให้หมด
น่าเสียดายที่พวกเขาคิดผิดเสียแล้ว
“คุณใจกว้างนัก งั้นยกบ้านหลังนั้นทางใต้ของเมืองให้ฉันสิ
ก็แค่บ้านหลังเดียว อย่าใจแคบไปหน่อยเลย”
กู้หนิงสวนกลับ ก่อนจะเบนสายตาไปยังกำไลบนมือของกู้ชิงชิง ดวงตาหรี่ลงเล็กน้อย
จากนั้นเธอก้าวขายาว ๆ เข้าไปคว้าต้นแขนของกู้ชิงชิง แล้วกระชากกำไลหยกที่ข้อมืออีกฝ่ายออกมาอย่างแรง
“ยืมแล้วไม่คืนก็คือขโมย เธอกับแม่ คนหนึ่งขโมยของ อีกคนขโมยผัวเขา
ยังไม่หย่าก็ท้องลูกของพ่อฉันแล้ว สมกับคำที่ว่าแม่เป็นอย่างไร ลูกก็เป็นอย่างนั้นจริง ๆ”
กู้หนิงชี้หน้าด่าแม่ลูกคู่นั้นชุดใหญ่ เก็บกำไลหยกไว้ให้ดีแล้วหันไปเล่นงานพ่อกู้ต่อ
“คุณบอกว่ากู้ชิงชิงไม่มีพ่อตั้งแต่เด็ก ฉันเลยควรยอมเธอ
แต่ฉันมีพ่อตั้งแต่เด็ก กลับเหมือนไม่มีพ่อไม่ต่างกัน ตกลงใครกันแน่ที่ควรยอมใคร?”
“แก...” พ่อกู้เบิกตาจนแทบถลน เพียงคำพูดเบา ๆ ของกู้หนิงก็จุดไฟโทสะขึ้นมาได้
ลูกอกตัญญูคนนี้เกิดมาเพื่อข่มเขาชัด ๆ ไม่เชื่อฟังและว่านอนสอนง่ายเหมือนชิงชิงสักนิด
นี่แหละเหตุผลที่เขาลำเอียงเข้าข้างกู้ชิงชิง แต่ไม่เคยเข้าข้างกู้หนิง!
ก่อนที่พ่อกู้จะทันพูด กู้หนิงก็เปลี่ยนเรื่อง “จะให้ฉันยกงานให้ก็ใช่ว่าจะไม่ได้”
ดวงตาของทุกคนเป็นประกาย คิดว่ากู้หนิงยังคงเป็นคนที่หลอกใช้ได้ง่ายเหมือนแต่ก่อน ที่ทำไปเมื่อครู่ก็แค่ขู่ให้กลัวเท่านั้น
“คิดได้แบบนี้ก็ดีแล้ว ลูกสาวพ่อ”
สีหน้าของพ่อกู้ผ่อนคลายลงทันที น้ำเสียงอ่อนโยน ราวกับคนที่อยากตีเธอให้ตายเมื่อครู่ไม่ใช่เขา
กู้หนิงเหลือบมองเขาอย่างไม่ใส่ใจ ก่อนเอ่ยด้วยริมฝีปากแดงระเรื่อ “ฉันถอนหมั้นกับตระกูลเจียงแล้ว ถ้ายกงานให้ก็ต้องลงชนบท
สภาพความเป็นอยู่ที่นั่นลำบาก ตั้งแต่เด็กคุณปู่ก็เลี้ยงฉันมาอย่างตามใจ ทั้งอาหารการกินและที่พัก ฉันต้องได้อย่างดีที่สุด”
พ่อกู้ไม่ใช่คนโง่ เขาฟังออกว่าเธอหมายถึงอะไร จึงกัดฟันพูด
“ฉันให้เงินแก 1,000 หยวน พอให้ใช้ชีวิตดี ๆ ในชนบทได้แล้ว”
คนงานทั่วไปได้เงินเดือนแค่ไม่กี่สิบหยวน ยิ่งไม่ต้องพูดถึงชาวนาที่ต้องก้มหน้าทำงานกับผืนดินทั้งวัน
เงิน 1,000 หยวนพอให้พวกเขาใช้จ่ายได้ตั้งหลายปี
ถ้าไม่ใช่เพราะต้องหลอกให้กู้หนิงยกงานแล้วลงชนบท เขาคงไม่ควักเงินออกมาแม้แต่หยวนเดียว