ที่พักของเฉิงฉีเป็นเพียงเพิงผุพังซอมซ่อหลังหนึ่ง
ตอนนี้เขานั่งอยู่บนถังน้ำแตกหน้ากระท่อม จ้องกำไลข้อมือคริสตัลบนมือขวาอย่างเหม่อลอย
“ฉันหล่อจนทนไม่ไหวแล้ว!”
“ถ้าได้เข้าเมือง พวกหุ่นยนต์พี่เลี้ยงสาว ๆ คงหลงเสน่ห์ฉันจนหัวปักหัวปำแน่!”
ไม่ไกลนัก หานไจ่ซึ่งฟื้นคืนพลังเต็มเปี่ยมและได้รับการยกระดับข้ามขั้น กำลังชื่นชมร่างกายตัวเองอยู่หน้ากระจก โพสท่ายั่วยวนไปมา
เฉิงฉีไม่สนใจเจ้าคนหลงตัวเองนั่น
เขาลูบคาง พลางเพ่งพินิจวัตถุลึกลับบนมือ
สิ่งนี้น่าอัศจรรย์อย่างยิ่ง
หรือมันจะเป็นสิ่งประดิษฐ์จากอารยธรรมระดับ 13 อย่างที่ปู่เคยพูดจริง ๆ?
แต่ขีดจำกัดการสำรวจของมนุษย์ในปัจจุบันคืออารยธรรมระดับ 5 ส่วนอารยธรรมจักรวาลระดับ 13 นั้นเป็นเพียงสิ่งที่มีอยู่ในตำนาน
“แกคืออะไร?”
เฉิงฉีถามข้อมือขวาของตัวเอง ก่อนจะหัวเราะเยาะตัวเองเบา ๆ ของแบบนี้มักเย็นชา ไม่ยอมบอกชื่อแซ่หรอก
【ฉันคือเอสทีซี】
【โครงสร้างแม่แบบมาตรฐาน】
【จากความเข้าใจของคุณ ความหมายที่พบได้ทั่วไปคือ ‘แม่แบบการก่อสร้างมาตรฐาน’ หรือ ‘โครงสร้างแม่แบบมาตรฐาน’】
【แต่นั่นก็เป็นเพียงความเข้าใจของคุณเท่านั้น】
ถูกตบหน้ากลับมาอย่างรวดเร็วเหลือเกิน
กำไลข้อมือคริสตัลฉายหน้าต่างสีฟ้าออกมา แสดงข้อความข้างต้น ก่อนจะดับสนิทและไม่ตอบคำถามใดอีก
“ได้ ๆ”
“เหมือนจะมีแววดูถูกอยู่ด้วยนะ”
เฉิงฉีค่อย ๆ ลุกขึ้น สูดลมหายใจเฮือกหนึ่งแล้วหรี่ตา “แกเป็นอะไรไม่สำคัญหรอก ที่สำคัญคือฉันจะใช้ประโยชน์จากแกให้เต็มที่!”
เริ่มทดสอบ
เฉิงฉีหาเศษหินขนาดใกล้เคียงกันมาสองก้อน พร้อมกระดาษชำระสองก้อนที่หานไจ่เคยใช้ซับน้ำมันเครื่องซึมตรงเป้ากางเกง
【ไม่ใช่สิ่งประดิษฐ์ทางเทคโนโลยี】
【ไม่สามารถผสานได้】
เฉิงฉีกับหานไจ่นั่งยอง ๆ อยู่บนพื้น มองแสงดาวสีน้ำเงินที่กะพริบอยู่ภายในเอสทีซี ทั้งคู่รู้สึกคลับคล้ายว่ารูปแบบการเคลื่อนที่ของมันเป็นรูปนิ้วกลาง
“ได้ ๆ”
“ถ้าไม่ใช่อุปกรณ์เทคโนโลยี ก็เปิดใช้งานไม่ได้สินะ”
“ส่วนหานไจ่ก็อัปเกรดต่อไม่ได้แล้ว เพราะตอนนี้ไม่มีเครื่องต้นแบบบี343เครื่องอื่น”
เฉิงฉีครุ่นคิด “คงต้องเป็นวัตถุเทคโนโลยีเท่านั้น...”
จากนั้น
เฉิงฉีลุกขึ้นเข้าไปในกระท่อม แล้วหยิบรองเท้าสำรวจโลหะโครงสร้างซับซ้อนออกมาแปดคู่
รองเท้าสำรวจคู่นี้ใช้ระบบไฮดรอลิกที่พื้นรองเท้า ทำให้กระโดดได้สูง 20-80 เซนติเมตร
ทั้งหมดเป็นขยะที่เฉิงฉีเก็บกลับมาในอดีต เป็นของเสียหาย ใช้งานไม่ได้
แผนของเขาคือเก็บชิ้นส่วนให้พอ แล้วซ่อมรองเท้าสำรวจให้กลับมาใช้งานได้สมบูรณ์ เมื่อมีรองเท้าชนิดนี้ช่วย ปีนภูเขาขยะก็จะทำได้รวดเร็วขึ้นมาก
แม้ระดับเทคโนโลยีจะต่ำ แต่ก็เป็นสิ่งประดิษฐ์ทางเทคโนโลยีแท้ ๆ
น่าจะไม่มีปัญหาหรอกมั้ง?
ดวงตาเฉิงฉีวูบไหว เขาค่อย ๆ ยกแขนขึ้น เล็งกำไลบนหลังมือไปยังรองเท้าสำรวจสองคู่
【ตรวจพบสิ่งประดิษฐ์ทางเทคโนโลยีที่คล้ายกัน】
เป็นอย่างที่คิด!
เอสทีซีปล่อยลำแสงสแกนสีน้ำเงินออกมา เคลื่อนที่ไปมาระหว่างรองเท้าสำรวจสองคู่
【โปรดเลือกวัตถุหลักสำหรับการผสาน】
【เริ่มจัดรูปแบบสสาร】
รองเท้าคู่หนึ่งสลายกลายเป็น ‘หน่วยดั้งเดิม’ จากนั้นสายน้ำกึ่งโปร่งแสงก็ปรากฏขึ้น พ่นลงบนรองเท้าสำรวจอีกคู่
【ปลอกขาสำรวจ】
【กลไกยืดคลุมถึงหัวเข่า ช่วยลดแรงกดที่หัวเข่า กระโดดได้สูงสุด 4.5 เมตร】
เฉิงฉีเบิกตาขึ้นเล็กน้อย มองรองเท้าบูตกลไกคู่ใหม่เอี่ยมตรงหน้า ซึ่งมีโครงสร้างประณีต...
“หานไจ่ ทำได้จริงด้วย!”
“มีอุปกรณ์แบบนี้ ต่อให้ปีนภูเขาขยะสูงร้อยเมตรก็คงใช้เวลาไม่ถึง 10 นาที!”
เฉิงฉีรู้สึกราวกับโลกใบใหม่เปิดขึ้นในชีวิต หัวใจเต้นแรง รูม่านตาก็สั่นไหว
“ลุยต่อเลย!”
หานไจ่เองก็ตื่นเต้นไม่น้อย “ถ้าทำต่อ จะได้อุปกรณ์อะไรออกมาอีกล่ะ!?”
ดวงตาเฉิงฉีวูบไหวขณะมองรองเท้าสำรวจอีกสี่คู่
ทำซ้ำแบบเดิม
รองเท้าสำรวจสองคู่ผสานเป็นหนึ่ง กลายเป็นปลอกขาสำรวจ
จากนั้น ปาฏิหาริย์แห่งเทคโนโลยีก็เกิดขึ้นอีกครั้ง ปลอกขาสำรวจสองคู่ผสานเป็นหนึ่ง!
อุปกรณ์ชิ้นใหม่เอี่ยมปรากฏขึ้นต่อหน้าเฉิงฉี
【รองเท้าพลังเทอร์ไบน์ไอพ่น】
【ติดตั้งเทอร์ไบน์ขับเคลื่อนด้วยไอพ่นขนาดเล็ก 18 เครื่อง ไจโรสโคปความแม่นยำสูง และระบบตรวจจับแนวโน้มการเอียง ผู้สวมใส่บินได้สูง 300 เมตร ความเร็วสูงสุด 0.208 มัค】
“บินได้?!”
เฉิงฉีชะงักไปทั้งตัว “0.208 มัค ก็ประมาณ 250 กิโลเมตรต่อชั่วโมง!”
อุปกรณ์ตรงหน้ากลับคืนสู่รูปทรงรองเท้ากลไกอีกครั้ง ทั้งชิ้นประณีตยิ่งกว่าเดิม พื้นรองเท้ามีเทอร์ไบน์ไอพ่นขนาดเล็ก 18 เครื่องที่ปรับทิศทางได้ วัสดุเป็นโลหะผสมสีเงินจาง ๆ สะท้อนแสงระยิบ
บินได้...!
บนโลกทุกวันนี้ ท้องฟ้าแทบจะเป็นเขตต้องห้าม
แม้แต่ซากยานพาหนะที่เคยบินได้สักชิ้นก็ยังหาเก็บไม่ได้
ดูเหมือนมีใครบางคนคัดแยกขยะที่นี่
จุดประสงค์ของพวกเขาเรียบง่ายมาก คือไม่ยอมให้คนเก็บขยะคนไหนหนีออกจากโลก เพราะพวกแมลงขยะเหล่านี้มียีนต่ำช้าที่สุด จึงไม่มีทางยอมให้พวกมันออกจากโลกไปปนเปื้อนอารยธรรมมนุษย์ทั้งหมด
“เอ้อหลัวถือว่าร่ำรวยแล้ว”
“แต่เขาก็มีแค่รถจักรหนักที่วิ่งได้บนพื้นดินเท่านั้น”
แววตาเฉิงฉีเต็มไปด้วยความเหลือเชื่อ “หานไจ่ ฉันบินได้แล้ว”
เขาแทบรอไม่ไหว
เฉิงฉียกเท้าข้างหนึ่งขึ้น แตะรองเท้ากลไกขนาดใหญ่ตรงหน้าเบา ๆ
เสียงระบบลมดังขึ้นแผ่วเบาหลายครั้ง เกราะด้านนอกของรองเท้าแยกเป็นชิ้นส่วนย่อย เคลื่อนออกไปสองข้าง เผยพื้นที่ด้านในออกมาจนหมด
หัวใจเขาเต้นถี่ขึ้นอีกเล็กน้อย
เฉิงฉีสอดเท้าเข้าไปกลางรองเท้า เสียงระบบลมดังขึ้นอีกครั้ง เกราะรองเท้าเริ่มประกบและรัดเข้าหากัน สลักเกลียวแต่ละตัวขันแน่นเองโดยอัตโนมัติ
ใช้เวลาเพียงราว 2 วินาที รองเท้าก็โอบกระชับเท้าของเฉิงฉีได้พอดี ทั้งยังหดเล็กลงมาก ดูเผิน ๆ เหมือนรองเท้าหนังโลหะที่ใหญ่กว่าปกติเพียงเล็กน้อย
เฉิงฉีสวมอีกข้างได้พอดีเช่นกัน
จากนั้นเขาหาหมวกกันน็อกมอเตอร์ไซค์เก่าแก่ใบหนึ่งมาใส่ แม้จะเก่ามาก แต่กลไกยังสมบูรณ์
เฉิงฉียืนอยู่บนพื้น กลืนน้ำลายเบา ๆ แล้วมองหานไจ่ด้วยความตื่นตะลึงปนคาดหวัง
ไฟในดวงตาของหานไจ่กะพริบแผ่วเบา “ฉันแนะนำให้นายอ่านคู่มือให้เข้าใจก่อน แล้วค่อยลงมือ!”
“ทำความเข้าใจ?”
“งั้นก็ไม่เร้าใจน่ะสิ!”
เฉิงฉีสูดหายใจลึก “ไปเลย!”
ตูม——!
ฝุ่นฟุ้งกระจายเป็นวงระลอก พื้นดินสั่นสะเทือนเบา ๆ
ร่างของเฉิงฉีพุ่งทะยานขึ้นสู่ฟากฟ้า!
ตอนนี้เฉิงฉีประเมินความเร็วของตัวเองไม่ได้ รู้เพียงสายลมแรงจัดหวีดผ่านข้างหู เสื้อผ้าแนบติดตัวในพริบตา เสื้อคลุมขาดรุ่งริ่งของคนเก็บขยะสะบัดกระพือ ราวกับจะแหลกขาดได้ทุกเมื่อ
แม้จะลอยอยู่กลางอากาศแล้ว แค่กดปลายเท้าลงเบา ๆ แรงยกที่ไม่อาจบรรยายก็ปะทุขึ้นทันที ส่งเฉิงฉีพุ่งสูงขึ้นไปอีก!
ชั้นบรรยากาศของโลกไม่บริสุทธิ์เหมือนในอดีตอีกแล้ว
ฝุ่นละอองจำนวนมากลอยฟุ้ง ทำให้ท้องฟ้ากลายเป็นสีเทาหม่น
แต่ท้องฟ้าคือสถานที่ที่แมลงขยะนับไม่ถ้วนใฝ่ฝันถึง
“โอ้โห!”
“เร้าใจชะมัด!”
เฉิงฉีพุ่งขึ้นไปถึงเพดานความสูงในพริบตา ไจโรสโคปในรองเท้าบินทรงตัวได้อย่างมั่นคง เขาหยุดกะทันหัน ก่อนดิ่งลงทางขวา พุ่งใส่เมฆขาวที่เคลื่อนตัวช้า ๆ อยู่ไม่ไกล!
“ยู้ฮู——!!!”
ร่างของเฉิงฉีแล่นผ่านท้องฟ้า ขณะนี้หัวใจเขาปั่นป่วนราวกับคลื่นยักษ์ เสียงของเขาดังแว่วอยู่ในหมู่เมฆ
“ฉันคือราชาแห่งท้องฟ้า ฉันคือราชาแห่งโลก! I'm the king of the world!”
เอสทีซีทรงพลังเกินไปแล้ว!
เร้าใจสุด ๆ!
มันสามารถผสานขยะเทคโนโลยีทุกชนิด แล้วยกระดับให้กลายเป็นอุปกรณ์ที่เหนือจินตนาการได้!
เฉิงฉีที่กำลังบินก้มมองโลกเบื้องล่าง
ที่นี่มีขยะเทคโนโลยีมากถึง 5.5004 แสนล้านตัน!
แทบจะมีทุกอย่าง!
ตำนานของใครบางคนดูเหมือนกำลังจะเริ่มต้นขึ้น!
คนคนนั้นก็คือฉัน!
ฉันชื่อเฉิงฉี ฉีที่แปลว่าขอทาน!
ฉันจะกลายเป็น...ราชาแห่งกองขยะ!
...
บนภูเขาขยะหมายเลข 7-12-5
เอ้อหลัวคล้ายได้ยินเสียงยุงร้องแผ่ว ๆ
เขาหันกลับไปมองท้องฟ้าไกลลิบ เห็นควันดำจาง ๆ ลอยขึ้นจากฟากฟ้าที่อยู่ห่างออกไปหลายกิโลเมตร
ลูกน้องคนหนึ่งที่ติดตั้งขากลจักรคุณภาพต่ำเอ่ยว่า “ลูกพี่ เหมือนมีอะไรบางอย่างบินขึ้นไปนะ”
“เป็นไปไม่ได้”
“ใคร ๆ ก็รู้ว่าที่นี่มีเขตห้ามบิน”
เอ้อหลัวหรี่ตาครุ่นคิด “บนโลกตอนนี้ ขยะอิเล็กทรอนิกส์ที่หน้าสัมผัสหลวมมีอยู่ทุกที่ นั่นคงเป็นอะไรสักอย่าง...ระเบิดไปแล้วล่ะมั้ง?”