หุ่นยนต์นาโนซ่อมแซมรวมตัวกันแล้วแยกออก
ภายในสมองของสิ่งมีชีวิตไซเบอร์ มีประกายไฟฟ้าขนาดจิ๋ววาบขึ้น
‘วงจรหลายส่วนเสียหายอย่างหนัก ทำได้เพียงซ่อมแซมเฉพาะหน้า’
‘ไม่อาจประเมินผลการซ่อมแซมได้’
ยูเอฟโอตัวจ้อยลอยวนอยู่ตรงหน้าเฉิงฉี พร้อมรายงานข้อมูลการซ่อมแซม
เฉิงฉีพยักหน้าเงียบ ๆ
ที่นี่คือโลกขยะ
เสียหายถึงขั้นนี้ หากไม่ได้พบเขาเฉิงฉี หากเฉิงฉีไม่ได้สังเคราะห์กลุ่มซ่อมแซมควอนตัมขึ้นมาเมื่อไม่นานมานี้ มันก็คงไม่มีทางได้รับการซ่อมแซม!
ทันใดนั้น
เปลือกตาของสิ่งมีชีวิตไซเบอร์กระตุก ขนตาสั่นไหว
ฟึ่บ!
มันลืมตาขึ้นฉับพลัน แต่ลืมได้เพียงตาซ้ายข้างเดียว
ดวงตานั้นไม่มีรูม่านตาแบบมนุษย์ และไม่มีข้อมูลระดับพันธุกรรมใด ๆ ดูเหมือนจะเป็นลูกตาอิเล็กทรอนิกส์ ตรงกลางลูกตามีเพียงจุดสีแดงหม่นกะพริบอยู่
เมื่อเห็นภาพนี้ เสี่ยวฉยงก็เผลอหดตัวถอยหลัง
เฉิงฉีพยายามสื่อสารกับมันโดยใช้คุณสมบัติเสียงสะท้อนแห่งอิเล็กตรอนของสิ่งมีชีวิตฐานซิลิคอน แต่ไม่ได้รับการตอบสนอง เพราะมันไม่มีหน่วยประมวลผลหลัก จิตสำนึกของมันมาจากสมองมนุษย์ก้อนนั้นทั้งหมด
จุดสีแดงในลูกตากะพริบ แล้วเปลี่ยนเป็นวงแหวนสีแดง ก่อนจะค่อย ๆ ขยายออกและหดกลับลงอย่างช้า ๆ ในที่สุดก็รวมตัวเป็นรูม่านตาสีแดง
ต้องยอมรับว่าดวงตาของมันงดงามมาก งามจนชวนให้ใจสั่น
ตาขวาของเธอเริ่มกระตุกตาม แต่พยายามอยู่นานก็ยังลืมไม่ขึ้น
งานซ่อมแซมของกลุ่มควอนตัมใกล้เสร็จสิ้นแล้ว
เฉิงฉีตั้งสติ ก่อนเอ่ยช้า ๆ ว่า “คุณเป็นใคร?”
“ฉัน...?”
ริมฝีปากสีแดงที่เปื้อนฝุ่นเล็กน้อยค่อย ๆ ขยับ เสียงที่เปล่งออกมาใสกระจ่างและเย็นชา แม้จะแผ่วเบาแต่ก็ไพเราะ