เสี่ยวฉยงเพิ่งอายุแค่ 6 ขวบ
จิตใจยังไม่เข้มแข็งพอ
ตอนนี้เธอกำลังบิดมือไปมาอย่างกระวนกระวาย แววตาเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก
เฉิงฉีส่ายหน้าอย่างจนปัญญา
เขานึกถึงก่อนหน้านี้ที่เสี่ยวฉยงเรียกจี๊ดจี๊ดว่า “สัตว์เลี้ยงตัวที่สอง” ตัวแรกไม่ใช่หานไจ่แน่ ๆ เกรงว่าจะเป็นสิ่งที่อยู่ในกระสอบนั่น!
สีหน้าเขาเคร่งขรึม ก่อนก้าวไปข้างหน้าสองก้าวแล้วกระชากกระสอบเก่า ๆ เปิดออก
จากนั้นรูม่านตาของเฉิงฉีก็สั่นไหว ร่างทั้งร่างชะงักงันอยู่กับที่ “นี่มันอะไร?!”
ตรงหน้าเป็นแท่นโลหะที่ประกอบขึ้นอย่างง่าย ๆ
บนแท่นวางเค้กวันเกิดทรงกลม ซึ่งทำจากก้อนพลังงานสำหรับบริโภคมาต่อกัน
“ฮ่า ๆ!”
“เฉิงฉี สุขสันต์วันเกิดนะ!”
เสี่ยวฉยงหัวเราะคิกคัก ก่อนจะทำหน้าตำหนิ “พวกผู้ใหญ่นี่น่าเป็นห่วงจริง ๆ แม้แต่วันเกิดตัวเองก็ยังลืมได้”
“เฉิงฉีเอ๊ย วันนี้เมื่อ 18 ปีก่อน ปู่เก็บนายมาได้ ยังไม่รู้เลยว่านายเกิดวันไหน”
“ก็เลยกำหนดให้วันนี้เป็นวันเกิดของนายไง”
หานไจ่หยิบแท่งเชื่อมไฟฟ้าออกมา ใช้เครื่องพ่นไฟที่แขนตัวเองเผาจนแดง แล้วปักลงบนเค้กวันเกิด “ไอ้เด็กโง่ สุขสันต์วันเกิดเด้อ!”
เฉิงฉียืนนิ่งงันอยู่กับที่
ดวงตาค่อย ๆ เอ่อคลอ
“พวกเราเป็นครอบครัวเดียวกันเด้อ!”
“ก็ต้องฉลองวันเกิดให้นายอยู่แล้ว จะร้องไห้ทำไมล่ะ?”
“พวกผู้ใหญ่นี่น้ำตาตื้นจริง ๆ!”
“จี๊ดจี๊ด—!”
แม้แต่จี๊ดจี๊ดบนไหล่ก็ดูเหมือนจะเป็นหนึ่งในคนวางแผนเซอร์ไพรส์ครั้งนี้
มิน่าหานไจ่ถึงทำพิรุธเหมือนพยายามกลบเกลื่อนให้เห็นชัด ๆ