“ไม่น่าเชื่อ...”
“มีเยอะขนาดนี้จริง ๆ!”
โม่ยืนอยู่บนพื้น ใช้มือทั้งสองข้างยันไม้เท้าไว้
แต่เพราะตื่นเต้นเกินไป มือทั้งสองจึงสั่นจนไม้เท้าสั่นตาม มันเหมือนสว่านที่เจาะพื้นลงไปได้ถึง 5 เซนติเมตร ร่างของโม่เอนตามไปข้างหน้า เอียงมากขึ้นเรื่อย ๆ
“ปริมาณขนาดนี้!”
“มีเป็นหมื่นชิ้นจริง ๆ...!”
“นี่จะเป็นยอดซื้อขายที่ใหญ่ที่สุดของผมในรอบเกือบ 3 ปี ต่อให้มองกันทั้งตระกูลก็ยังนับว่าไม่ธรรมดา!”
“ผมจะต้องสร้างชื่ออีกครั้งในตลาดซื้อขายระหว่างดวงดาว!”
โม่พยายามควบคุมถ้อยคำที่หลุดออกมาเพราะความตื่นเต้น
แต่รูม่านตาของเขาสั่นระริกไม่หยุด
จากนั้นเขาก็พยายามเรียกความเป็นมืออาชีพในฐานะพ่อค้ากลับคืนมา แล้วเริ่มตรวจนับโลหะผสมเอนโทรปีสูงอย่างต่อเนื่อง
โม่ยิ่งตรวจนับก็ยิ่งไม่อยากเชื่อ
บนโลกขยะจะมีโลหะผสมเอนโทรปีสูงมากมายขนาดนี้ได้อย่างไร!
แถมยังมากองอยู่ในมือเฉิงฉีอีกด้วย?
เรื่องนี้เหลือเชื่อเกินไปแล้ว!
แม้จะเต็มไปด้วยความสงสัย แต่โม่ก็ยังรักษาหลักการค้าขายของตัวเองไว้ ไม่ซักถามอะไรออกมา
“ผมจะรีบหาวิธีขนส่งที่ปลอดภัย แล้วเอาโลหะผสมพวกนี้ออกไป”
“พอขนส่งออกไปแล้ว ผมจะคำนวณราคาให้ วางใจได้ ไม่มีเอาเปรียบ ราคาตามมาตรฐานตลาด”
“ก่อนหน้านั้น ผมต้องฝากโลหะผสมไว้ที่คุณก่อน”
“เราก็นับว่าเป็นเพื่อนกันแล้ว”
โม่พยายามข่มความตื่นเต้นไว้ แววตาวูบไหว “ผมจะเปิดวงเงินให้คุณก่อน 500 ล้านเครดิต คุณต้องการเงินสดหรืออยากแลกเป็นสิ่งของ?”
ราคาขายรวมของโลหะผสมพวกนี้สูงกว่า 500 ล้านมาก แต่โม่ก็ถือว่ามีน้ำใจไม่น้อย
ตอนนี้เขายังไม่ได้คิดจะขนโลหะผสมออกไป การซื้อขายยังไม่เสร็จสมบูรณ์ แต่เขาก็ยังยินดีเปิดวงเงินให้ 500 ล้าน ในความคิดของเขา หากเฉิงฉีมีเรื่องด่วนต้องใช้เงิน เงินจำนวนนี้ก็น่าจะพอแล้ว