เฉิงฉีขึ้นมาบนพื้นดิน
แล้วก็พบว่าหานไจ่ละเอียดรอบคอบจริง ๆ
ทางออกของที่หลบภัยใต้ดินถูกพรางด้วยขยะกองมหึมาอีกครั้ง แถมยังเชื่อมติดกันด้วยการเชื่อมหรือไม่ก็กาว หากไม่มีพายุเถ้าถ่านพัดกระหน่ำ สิ่งพรางเหล่านี้ก็แน่นหนามาก
เมื่อทางเข้าปิดสนิท บริเวณโดยรอบก็มีแต่ภูเขาขยะที่หน้าตาคล้ายกันไปหมด ไม่มีใครสังเกตเห็นความผิดปกติที่นี่ได้
ส่วนกระท่อมซอมซ่อที่เฉิงฉีเคยอาศัยอยู่ ก็ตั้งอยู่ไม่ไกลจากทางเข้า
หานไจ่ช่วยค้ำมันขึ้นมาใหม่แล้ว แต่ไม่ต้องสงสัยเลยว่ามันเป็นแค่ฉากบังหน้า
ถึงอย่างนั้น รายละเอียดเล็ก ๆ น้อย ๆ เช่นนี้ก็ช่วยขจัดความกังวลของคนอื่นได้อย่างหมดจด
อย่างไรเสีย เฉิงฉีก็เข้าออกบริเวณนี้เป็นประจำ และเขาย่อมต้องมีที่พักที่อ้างได้ว่าเป็นบ้านอยู่สักแห่ง
“สมบูรณ์แบบ”
เฉิงฉีพยักหน้า “หานไจ่สมกับเป็นหุ่นยนต์พี่เลี้ยงจริง ๆ”
จากนั้น
เฉิงฉีก็รออย่างเงียบ ๆ ให้ลังขนส่งของโม่มาถึง พลางเงยหน้ามองท้องฟ้า
ยานรบของหน่วยสหพันธ์ดวงดาวสองลำที่เขาเห็นก่อนหน้านี้ ยังคงลอยนิ่งอยู่ใกล้ชั้นบรรยากาศ
“ทำไมพวกนั้นยังไม่ลงมาสักที?!”
เฉิงฉีสงสัย ปกติพวกที่เรียกตัวเองว่าชนชั้นสูงเหล่านี้รังเกียจโลกเป็นอย่างมาก มาแล้วก็รีบไป ไม่อยากอยู่ต่อแม้แต่วินาทีเดียว
จู่ ๆ ความระแวดระวังบางอย่างก็ผุดขึ้นในจิตสำนึกของเฉิงฉี
ยิ่งไปกว่านั้น ความรู้สึกนี้ยังมาพร้อมเสียงบางอย่าง คล้ายผลึกใสบางเบาสองชิ้นเสียดสีกระทบกัน