‘แม่เหล็ก’ ขนสินค้าเต็มรถ
ลอยนิ่งเงียบไร้เสียงอยู่หน้าทางเข้าที่หลบภัย จากนั้นแขนกลก็หดกลับ พอดีให้เข้าไปในถ้ำได้
ถัดมา ผิวของมันก็เกิดระลอกคลื่นขึ้น ก่อนจะหายวับไปจากสายตา!
หลังจากนั้น
มันเข้าไปในที่หลบภัยใต้ดิน แล้วเริ่มขนของลงทีละชิ้น
เฉิงฉีอดชื่นชมไม่ได้ ยืนอยู่กับที่แล้วปรบมือเบา ๆ
ตอนแรกนึกว่าจะต้องวุ่นวายกับการย้ายบ้านเสียอีก ไม่คิดเลยว่าตัวเองจะได้นั่งพักตลอดงาน!
30 นาทีต่อมา
เฉิงฉีนั่งอยู่ในที่หลบภัยใต้ดิน
ข้าวของกองอยู่ตรงหน้า แม่เหล็กขนทุกอย่างเข้ามาเรียบร้อยแล้ว แถมยังจัดวางบนพื้นอย่างเป็นระเบียบ ของชนิดเดียวกันก็แยกกองไว้ด้วย
เฉิงฉีลูบคาง “ฉันมีกางเกงในตั้ง 12 ตัวเลยเหรอ? ถุงเท้า 43 คู่? หานไจ่แอบซ่อนนิตยสาร ‘หุ่นยนต์วาบหวาม’ ไว้ตั้ง 9 เล่มเชียว?”
“แต่กางเกงในก็เป็นสิ่งประดิษฐ์ทางเทคโนโลยีนะ อย่างน้อยก็เป็นเทคโนโลยีสิ่งทอ”
“เอามาสังเคราะห์ได้ไหม?”
เอสทีซีเริ่มทำงาน สแกนกางเกงในภายใต้การข่มขู่ของเฉิงฉี
【ปริมาณเทคโนโลยีต่ำเกินไป】
【ไม่สามารถสังเคราะห์ได้】
【ไร้คุณธรรมสิ้นดี】
“ดี ๆ ที่แท้สิ่งที่ฉันคิดไว้ก็ไม่ใช่อย่างที่คิดนี่เอง ยังต้องให้เอสทีซีคัดกรองก่อนด้วย”
เฉิงฉีเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ หลังจากวุ่นวายอยู่นาน ข้าวของทั้งหมดก็ถูกย้ายเข้ามาในที่หลบภัย รวมถึงขยะเทคโนโลยีคล้าย ๆ กันที่เจ้าลิงกับพวกนำมาด้วย ทั้งหมดถูกจัดแยกประเภทเรียบร้อยแล้ว