บังเกอร์ของสมาคมผู้เก็บขยะ
เศษโลหะเก่าถูกเชื่อมต่อกันเป็นแท่นบัญชาการสูงตระหง่าน บนนั้นมีร่างชราที่หลังค่อมนั่งอยู่
เบื้องหน้า บนพื้นมีเงาร่างนับสิบยืนเรียงกันอย่างนอบน้อม
พายุเถ้าถ่านกำลังโหมกระหน่ำ
บังเกอร์ทั้งหลังสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง เสียงโลหะบิดตัวดังเอี๊ยดอ๊าดจากเพดานเป็นระยะ
แม้แต่โคมไฟไส้ทังสเตนเพียงดวงเดียวก็ยังแกว่งไกว เงาของผู้คนบนพื้นจึงแกว่งตามราวกับลูกตุ้มนาฬิกา
“ไม่ต้องกังวล บังเกอร์นี้ช่วยต้านพายุเถ้าถ่านให้พวกเรามาแล้วตั้งหลายสิบครั้ง”
“ถึงจะดูเหมือนใกล้พังเต็มที แต่ทุกครั้งก็ผ่านพ้นวิกฤตมาได้”
“ตอนนี้มีเรื่องสำคัญยิ่งกว่านั้น”
ชายชราบนแท่นค่อย ๆ เอียงตัว หยิบกล่องโลหะประณีตใบหนึ่งขึ้นมา แล้วหันไปทางทุกคน ก่อนเปิดฝากล่องอย่างช้า ๆ เผยให้เห็นยาสีดำหนึ่งหลอด
ทุกคนในที่นั้นเบิกตากว้าง ลมหายใจถี่กระชั้นขึ้น แต่ไม่มีใครกล้าส่งเสียง
“ยาดัดแปลงพันธุกรรมระดับพิเศษจากตลาดมืด”
เสียงของชายชราทุ้มแหบตามวัย “สหพันธ์ของเราสะสมทรัพย์สินมานานถึงสิบปี แล้วยังต้องใช้ทุกช่องทางที่มี กว่าจะแลกยาหลอดนี้มาได้”
กึก
เสียงส้นสูงกระทบพื้นดังขึ้น
เหอน่าในชุดกระโปรงแดงยืนอยู่ท่ามกลางฝูงชน จ้องยาสีดำด้วยดวงตาร้อนแรง เม้มริมฝีปากน้อย ๆ ก่อนอดก้าวไปข้างหน้าไม่ได้ จนเกิดเสียงดังขึ้น
“เหอน่า ลูกสาวของพ่อ นี่ลูกใส่ชุดอะไรมา?”
เสียงชายชราทรงอำนาจโดยไม่ต้องขึ้นเสียง “เสื้อผ้าแบบนี้กันรังสีไม่ได้ ทั้งกรองก๊าซพิษก็ไม่ได้”