ภายในปากถ้ำแผ่ไอร้อนระลอกแล้วระลอกเล่า
เฉิงฉีไม่รู้เลยว่า การเผาไหม้อุณหภูมิสูงลิบที่เกิดจากเทคโนโลยีมิวออนจะสร้างผลลัพธ์แบบไหนขึ้นมาภายในนั้น
หลังปล่อยทิ้งไว้นานถึง 20 นาที หานไจ่ก็เสนอตัวอย่างกระตือรือร้น พร้อมขนน้ำยาหล่อเย็นหมดอายุจำนวนมากเข้าไปด้านใน
“โอ๊ยแม่เจ้า!”
“โอ้มายก็อด!”
เสียงร้องตกใจของหานไจ่ดังมาจากในถ้ำ “เฉิงฉี ใจเย็น ๆ รออีกเดี๋ยวเดียว เดี๋ยวก็ได้เห็นเซอร์ไพรส์แล้ว!”
หานไจ่หมุนตัวติ้วราวกับลูกข่าง ดูเหมือนจะจัดการลดอุณหภูมิภายในเสร็จแล้ว
จากนั้นก็แบกแผ่นเหล็กจากยานอวกาศขนาดใหญ่มาสองแผ่น
แผ่นเหล็กหนาถึง 50 เซนติเมตร ราวกับกำแพงโลหะ
หลังตัดและเชื่อมอยู่พักใหญ่ หานไจ่ก็ทำประตูบานเลื่อนขนาดยักษ์ตรงปากถ้ำ
ต่อมาก็ไปหาเศษขยะพรางตัวมาหลายชิ้น แล้วเชื่อมติดไว้บนประตู ทำให้มันดูเหมือนกองขยะ
เมื่อประตูปิดลง ทางเข้าโพรงก็หายไปจากสภาพแวดล้อมรอบข้างอย่างแนบเนียน
หานไจ่ใช้เวลาจัดการทั้งหมดนี้ไปราว 40 นาที
เฉิงฉีมองหานไจ่ที่วิ่งวุ่นไปมา
เขารู้ว่าผลลัพธ์ภายในคงไม่เลวร้ายนัก
แต่เพื่อให้หานไจ่ได้สมใจที่อยากสร้างเซอร์ไพรส์เล็ก ๆ เฉิงฉีจึงข่มความคาดหวังในใจเอาไว้
“แต๊นแต๊นแต๊น!”
“เฉิงฉี ความร้อนข้างในระบายไปเกือบหมดแล้ว!”
หานไจ่ยื่นแขนกลออกมา “เปิดกล่องสุ่มได้แล้ว!”
เฉิงฉีลุกขึ้น ถูฝ่ามือเบา ๆ
ครืน ๆ
ภูเขาขยะลูกเล็กตรงหน้าแยกออกเป็นสองฝั่ง เผยทางลาดที่ทอดลงใต้ดิน
เฉิงฉีก้าวเข้าไป สิ่งแรกที่สัมผัสได้คือพื้นใต้เท้าลื่นมาก
เขาทรงตัวไม่อยู่ พุ่งหน้าคะมำไปข้างหน้า!
ไอ้หานไจ่นี่น้ำมันรั่วอีกแล้วหรือไง?!
วูม—!
รองเท้าพลังขับดันแบบพ่นไอทำงาน หยุดร่างเฉิงฉีที่กำลังเสียหลักไว้ได้ทัน จากนั้นก็ปรับจังหวะก้าวของเขาเพียงเล็กน้อย เฉิงฉีจึงทรงตัวได้และเดินต่อไปตามปกติ
ยิ่งเดินลึกเข้าไป
เฉิงฉีเอื้อมมือแตะผนัง ผิวของมันเรียบเนียน ให้สัมผัสคล้ายแก้ว
หานไจ่เปิดไฟส่องสว่างบนไหล่
อุโมงค์เบื้องหน้าปรากฏชัดเจน
“นี่มัน?!”
เฉิงฉีเบิกตากว้างทันที