เด็กหนุ่มในผ้าคลุมสีน้ำเงินกับหุ่นยนต์หนึ่งตัว
ทั้งสองค่อย ๆ ไต่ไปตามสันเขาจนถึงยอดกองขยะ แล้วทอดสายตามองลงมาเบื้องล่าง
ส่วนหุ่นยนต์พี่เลี้ยงท่าทางซื่อบื้อก็หันไปทางตีนเขา ก่อนชูนิ้วกลางทองเหลืองขึ้นช้า ๆ
“ไอ้โง่นั่นน่ะเหรอ?”
เอ้อหลัวเงยหน้าขึ้น หรี่ตามอง “ขนาดขีปนาวุธลูกหนึ่งยังฆ่ามันไม่ตาย แถมยังไปหาหุ่นยนต์ตัวใหม่มาได้อีก?”
สีหน้าเขาเต็มไปด้วยความเหยียดหยาม ราวกับเพิ่งพบว่าแมลงสาบที่คิดว่าตัวเองตบตายไปแล้ว กลับคลานออกมาจากซอกนิ้วตั้งแต่เมื่อไรก็ไม่รู้ แล้วหันมาอวดเบ่งใส่เขาอีกครั้ง
เอ้อหลัวก้มหน้ากวาดตามองพื้น ก่อนจะสะดุดตาเข้ากับท่อเหล็กหนาหนักท่อนหนึ่ง
เขาโน้มตัวลงเล็กน้อย แขนกลทำงาน ยกท่อเหล็กหนักราว 50 กิโลกรัมขึ้นมา แล้วลองชั่งน้ำหนักในมือก่อนถ่มน้ำลายลงพื้น จากนั้นจึงเดินตรงไปหาเฉิงฉี
“อย่าทำอะไรบุ่มบ่าม”
เสียงพูดขึ้นจมูกดังมาจากในเต็นท์สีขาว “ไอ้หนุ่มนั่นน่าจะเป็นคนจัดการไฮยีนะแห่งถนนบาร์”
“ท่านหมู?”
เอ้อหลัวไม่ค่อยเข้าใจ “ไอ้หมอนี่ไม่มีแม้แต่ร่างกายดัดแปลง แล้วจะมีฝีมือถึงขนาดนั้นได้ยังไง? หรือพึ่งหุ่นยนต์พี่เลี้ยงตัวใหม่?”
หนวดกลสองเส้นแหวกม่านเต็นท์ออก
ร่างประหลาดขนาดมหึมาค่อย ๆ ก้าวออกมาจากข้างใน
เขาเป็นชายอ้วนร่างยักษ์ ศีรษะล้านเลี่ยนเป็นมัน ช่วงบนเปลือยเปล่า ร่างใหญ่ราวกับเนินเขาลูกย่อม ไขมันบนพุงซ้อนทับกันเป็นชั้น ๆ
เขาไม่มีร่างกายท่อนล่าง แต่ถูกแทนที่ด้วยแมงมุมกลแปดขา ขากลของมันทั้งซับซ้อนและคล่องแคล่ว ทุกการเคลื่อนไหวของชายอ้วนร่างยักษ์ล้วนพึ่งพาหนวดกลเหล่านั้น