“เฉิงฉี!”
“ฉันค้นที่นี่จนทั่วแล้ว!”
“ไม่มีของอะไรที่พอจะเอาไปขายได้เลย เกือบทั้งหมดว่างเปล่าทั้งนั้น!”
หานไจ่เดินเข้ามาในสำนักงาน เห็นอุปกรณ์ประหลาดในมือเฉิงฉี ก็ถามขึ้นว่า “เอ๊ะ นั่นอะไรน่ะ?”
“มันคือความยึดติดที่นักวิทยาศาสตร์คนหนึ่งซึ่งพูดจาหยาบคายแต่ยึดมั่นในคุณธรรม มีอยู่ในใจ... เป็นสิ่งที่เขาปรารถนาแต่ไม่เคยได้มา”
“แน่นอนว่าความยึดติดของเขานั้นถูกต้อง เพียงแต่คนทั้งโลกโง่เขลา”
เฉิงฉีประกอบต้นสนบนกล่องดนตรีกลับเข้าที่ ภายในยังคงมีกรงลูกบอลมิวออนที่เปล่งประกายงดงามอยู่หนึ่งชิ้น
หากวันหน้ามีโอกาส
เฉิงฉียินดีช่วยศาสตราจารย์ฮั่วหลินจงทำตามความปรารถนาสุดท้าย โดยนำกล่องดนตรีไปมอบให้ลูกหลานของเขา
เฉิงฉีกับหานไจ่มาถึงหน้าทางเข้าศูนย์วิจัยมิวออน
ประตูโลหะผสมตรงหน้ายังคงปิดสนิท ด้านนอกมีเสียงคำรามของหนูสังหารดังมา พร้อมเสียงกรงเล็บข่วนประตู
ประตูสั่นสะเทือนไม่หยุด ใกล้ถึงขีดจำกัดที่มันจะรับไหวแล้ว
เฉิงฉีสีหน้าเย็นชา เขาควบคุมระบบประตูจากด้านใน ประตูโลหะผสมค่อย ๆ เปิดออก!
พื้นที่ด้านนอกประตูถูกหนูสังหารยึดครองจนเต็มไปหมด ทันทีที่ประตูขยับ พวกมันก็ถอยกรูดไปหลายเมตรด้วยความระแวดระวัง ดวงตาสีแดงฉานจับจ้องสถานการณ์ตรงหน้า
เฉิงฉีก้าวออกจากประตูไปก่อนอย่างช้า ๆ
หนูสังหารทั้งฝูงระบุเป้าหมายได้อย่างรวดเร็ว เป็นสิ่งมีชีวิตตัวเดิมที่บุกรุกอาณาเขตของพวกมัน!